Ik ben nog altijd aan het proberen om de mooiste zwarte verf te maken, en ik heb een versie waar ik heel erg content van ben. Het is een prachtig zwart, wat fluweelachtig van textuur, en echt heel heel erg donker. Hoe donker, dat vertel ik nog wel eens :).
Nu ben ik vooral bezig met de beste manier te zoeken om er een iets grotere hoeveelheid van te maken, want ik heb grote plannen volgend jaar… en daar heb ik veeeeeel verf voor nodig.
Expo Suite voor de laatste Mijn: wegens succes verlengd
Goed nieuws voor mocht je nog niet in ZLDR luchtfabriek geraakt zijn: de expo Suite voor de Laatste Mijn is “verlengd wegens succes” zoals dat heet, en blijft een week langer open dan eerst gepland.
Het magistrale muzikale eerbetoon wordt helaas niet meer opgevoerd (zo goed dat ik 2 keer ben gaan kijken!), maar is over een paar maanden te koop op DVD. Ik hou je op de hoogte.
Expo: nog t/m zondag 15 oktober in ZLDR Luchtfabriek (mijnsite), Marktplein 5, Heusden-Zolder
Expo An Vanderlinden in de Halte
Ondertussen heb ik vorige week nog een tentoonstelling opgebouwd, ook in Zolder. Dat was ter ere van de, euhm, “vooropening” van de Halte zaterdagavond, een nieuwe multifunctionele ruimte in Viversel, die je weldra kan boeken. Het feestje was dik in orde, maar helaas voor jullie privé ;-).
De expo kan je wel bezoeken, nog tot en met zondag 15/10 op afspraak. Hiervoor bel je naar Marc Goossens, tel. 0475 92 17 44
Het is gewoon gênant eigenlijk, dat ik hier nu pas iets over schrijf, terwijl ik er echt mega enthousiast over ben. Reden: eerst verzoop ik in het werk, écht echt echt geen tijd om te schrijven. En daarna begon mijn vakantie, heerlijk zo een paar weken zonder PC. Mijn verlof is nog maar een paar dagen afgelopen, en in die paar dagen moest er vanalles gebeuren, waarvan het belangrijkste: mijn werk gaan ophangen in ZLDR Luchtfabriek!
Dus sorry als je er nu pas over leest, maar morgen, 30 september, is een heel belangrijke dag in Zolder. Dan is het 25 jaar geleden dat de koolmijn sloot, als laatste van de Benelux. Dat wordt herdacht met een muzikaal en beeldend eerbetoon in ZLDR Luchtfabriek. Het volledige programma kan je hier nalezen (pdf) of op de website van cc muze.
Nog belangrijker morgen, is de reünie van alle oud-mijnwerkers, familieleden en sympathisanten, georganiseerd door vriendenkring KS. Het toespraken programma van 13-14u vind je op hun website. Dus kom gewoon af morgen, welkom tussen 13 en 20u!
Foto boven: de compresorenhal zoals die er normaal uit ziet. Het is een beetje anders op dit moment :)
Ik ontdekte het werk van Chun Kwang Young dit jaar op Art Brussels, en ik was helemaal verkocht. Toen ik las dat hij een solotentoonstelling kreeg in Villa Empain, stond dat bezoek hoog op mijn lijst. Terecht, zo bleek. Beiden zijn imposant.
Tentoonstelling Chun Kwang Young
Wat is dàt allemaal? Wel, dat zijn kleine pakjes, hanji pakjes. Chun Kwang Youn is een Koreaanse kunstenaar, en hanji is papier dat gewonnen wordt uit schors van moerbeibomen. Het wordt in Korea sinds de negende eeuw gebruikt als verpakking, om op te schrijven of drukken, als isolatiemateriaal en om geneesmiddelen in te bewaren (leert de tentoonstellingsgids mij ;). Miljaar die mens moet veel geduld hebben, maar het resultaat is echt prachtig!
Villa Empain & tentoonstellling Mondialité
Ook prachtig is de jaren ‘30 villa zelf, die je helemaal doordwaalt terwijl je die andere tentoonstelling bekijkt, Mondialité. Van die heel gevarieerde groepstentoonstelling apprecieerde ik vooral de schilderijtjes van Wilfredo Lam en van Walter Price. Maar die mensen met een oude duikershelm op ga ik ook niet snel vergeten, net als dat grote roze boek en dat spuuglelijk zilveren gordijn.
Had ik trouwens al verteld dat de villa ook een zwembadje heeft?
Daar geven ze soms een feestje, zoals op 27 augustus bijvoorbeeld, dan is er een Summer Party aan dit zwembad. Vol = vol lees ik op de website. Dat gaat wel het geval zijn, denk ik.
Expo’s Chun Kwang Young & Mondialité lopen nog tot 27 augustus in Villa Empain, Franklin Rooseveltlaan 67, 1050 Brussel
Alle informatie op de website van Villa Empain.
Op die Franklin Rooseveltlaan was ik overigens ook nog nooit geweest. Amai, chique dinges. Vooral het Delunehuis (Delunekasteel eigenlijk) aan de overkant, dat gerenoveerd wordt door/tot de ambassade van de Verenigde Arabische Emiraten.
Op welk festival kom je nog steeds exact dezelfde mensen tegen als pakweg 20 jaar geleden? Op welk festival word je niet om de haverklap onder de voeten gelopen door een meute jongeren die snel snel van podium willen wisselen? Waar kan je tussen 2 optredens door nog rustig een pintje blijven drinken met die teruggevonden vrienden van weleer? En, absoluut geen detail als het over een muziekfestival gaat: waar programmeren ze echt elk jaar steengoede gitaarmuziek? Rock Herk!
Wil ik nu zeggen dat jullie volgende jaar allemaal moeten gaan? Neeeeeeeeeee, want dan is het om zeep! Blijf weg als ge er nog nooit geweest zijt, ‘t zit daar vol met grijzende mensen die zich nog 20 voelen, bah, allende!
The Sheila Divine
Dit gezegd zijnde: wat een supereditie was 2017 weer. Normaal bewaar ik het beste tot het laatste, maar nu begin ik er gewoon mee: The Sheila Divine. Miljaar dat was goed! Maar écht goed. Beregoed. Zo goed, dat ik er niet goed van ben. Echt.
Die gasten komen heel gewoon zelf soundchecken 10 minuten voor hun set, en spelen daarna de pannen van het dak. Ik stond vooraan, en werd helemaal weggeblazen door hun nummers. Zo hard, dat toen ze Hum speelden, er tranen uit mijn ogen liepen. Zoveel wind ;).
Helaas werd ik na een aantal nummers ook weggeblazen door een iets te enthousiast aan de knopkes draaiende gast achter de PA. Het geluidsniveau werd ondraaglijk voor iemand die, jawel, haar oordopjes vergeten was mee te nemen. Brilpoetsdoekjes in mijn oren bleken niet goed voor de geluidskwaliteit, dus ben ik toch maar wat verder van het podium gaan staan. Kwestie van vandaag ook nog naar muziek te kunnen luisteren. De setlist kan je nalezen/beluisteren op setlist.fm
Zoals ik in deel 1 schreef, vroeg Semple’s assistente me dus of ik al iets gemaakt had met mijn zwarte steenkoolverf. Ik was aan een paar werken bezig, stuurde wat tussentijdse foto’s en werkte als een bezetene verder om eindresultaten te kunnen tonen. Dat lukte een paar weken geleden.
Het probleem is dat een foto echt niet weergeeft hoe donker, hoe zwart die verf is. Dus maakte ik ook video’s, maar omdat die maar met een kleine fotocamera (geen reflex) gemaakt zijn, geven ook die niet goed weer hoe raar dat erg zwarte zwart is. De camera trekt de kleur altijd op (maakt het lichter).
Steenkoolverf van Zolder
Dit werk maakte ik met mijn steenkoolverf, en Black 2.0. Ik heb er een ‘steenkoolvatje’ aan gehangen zoals bij mijn keramieke St-Barbara’s. Als je het werk in het echt ziet (*), zie je vanop een beetje afstand niet meer dat er een 3D voorwerp op het doek kleeft, dan lijkt het gewoon een plat rond vlak.
Welke verf waar gebruikt is, geef ik aan in onderstaande video:
(Klik hier om de video rechtstreeks in YouTube te bekijken)
Mijn zwartste zwart kunstwerk tot nu toe
is dit St.-Barbara werkje: “In de naam van mijn vader, mijn grootvader en hun vrienden” f2/07,
Acrylverf en steenkool op keramiek, An Vanderlinden, 2017.
Ge wilt niet weten hoe lang ik hier aan gewerkt heb. Black 2.0 is heel erg mat, en heel erg moeilijk te “verlichten”. Het verschil in matheid tussen gewone zwarte acrylverf zoals je die kan kopen in de kunstenaarsbenodigdheden winkel, en Black 2.0 is echt groot.
Om overgangen tussen licht en donker te krijgen voor dit werk, mengde ik Black 2.0 met gewone zwarte (kunstenaars)verf, en met matte medium, in verschillende gradaties. Maar zo donker, daar kan een oog niet op scherpstellen, dat is echt mega vervelend om binnen de lijntjes te blijven. Ik heb er vergrootglazen moeten bijhalen.
En dan heb ik het nog niet gehad over het feit dat verf die nat is blinkt, terwijl ik overgangen maakte in matte verf, het resultaat liet zich dus niet echt voorspellen. Lagen, lagen, lagen en nog eens lagen verf zijn dit boven elkaar, tot ik het gewenste effect had.
Veel van de “lichtgevende” delen in dit werk, is gewone zwarte verf, verdund met gewone mediums. Hier en daar heb ik een blinkend medium gebruikt voor een accent, maar dat krijg je te zien in onderstaande korte video (Klik hier om hem rechtstreeks in YouTube te bekijken)
Zwart. Ik heb er nog veel over te vertellen, dus wordt vervolgd. Maar niet nu: nu moet ik echt dringend gaan verder werken in mijn atelier.
(*) het effect is goed zichtbaar in normale lichtomstandigheden. Als je een spot richt op dit soort schilderij, gaat de gewone zwarte verf bijna een spiegel lijken, en Black 2.0 grijs. Het is dus nog veel lichter dan Frederik De Wilde’s Nanoblack. Maar dat is dan weer geen normaal bruikbare verf, maar een coating. Dit is acrylverf.
On-ge-lo-felijk vind ik het van mezelf, dat ik hier al zo lang niets meer over mijn zwart geschreven heb, terwijl ik er dagelijks mee bezig ben. Zoals ik onlangs schreef ben ik mega enthousiast over mijn laatste ontwikkelingen, maar jullie missen een paar maanden testen die eraan vooraf gingen, dus hier eindelijk een korte samenvatting van heeeel veel dagen werk. Deel 1.
Mijn eigen zwart pigment, dat is … (tromgeroffel)
In mijn review van Black 2.0 las je “mijn eigen zwart pigment (waarover later meer) + Super Base = nog iets zwarter.” MIjn eigen zwart pigment, dat is, (tromgeroffel) (vervelende stilte) (ingehouden spanning) … (nog een beetje wachten) (zeg het dan, zeg het!)… tatataaaaaa: steenkool!
Ok, je had het kunnen raden, mij kennende :-).
Ik was al lang van plan om verf te maken met steenkool als pigment, het arriveren van Black 1.0 (Beta) en Super Base was het zetje dat ik nodig had om het écht te doen. Dus zodra ik die SuperBase in huis had, haalde ik mijn steenkool van Zolder van euhm, de zolder. Eén van mijn grote blokken is aan het uiteenvallen, de kleinste brokstukjes ben ik gaan vermalen en heb ik als pigment gebruikt. In SuperBase, en in verschillende soorten meer ‘normale’ bindmiddelen om acrylverf te maken.
Mijn eerste resultaten trokken op niet veel, maar gaandeweg kreeg ik een prachtige verf. Die is raar maar waar wel eerder bruin dan zwart. Donkerbruin, dat wel, tot heel donker bruin als ik een paar lagen over elkaar leg.
