The Cure op Werchter : game, set, match.
Game, set, match. Ik zou niet weten hoe ik het concert van The Cure gisterenavond anders zou moeten omschrijven. Het was alweer perfect. Uitschieter: de 8 minuten durende kippenvel versie van ‘From the Edge of the Deep Green Sea’: magistraal. Kippenvel en tranen in mijn ogen, gisterenavond, en vandaag ook al 3 keren. (video: http://youtu.be/ie-f1Sm2aig minuut 32:18).
Het geluid was net als op Pinkpop perfect, en deze keer ook mijn zicht op het podium: ‘k ben tot mijn vreugde helemaal vooraan geraakt, er stond slechts een man/vrouw of 7 voor mij, praktisch allemaal van mijn lengte: zelden zo een goed beeld gehad! Ik dacht wel eens dat ik naar een concertfilm op groot scherm aan het kijken was, maar dan viel het mij weer in dat het zo ongelofelijk goed beeld was omdat het écht voor mijn ogen gebeurde
.




Het plan was de tentoonstelling opbouwen, maar er was nog iemand de trap naar de zaal aan het betegelen…
Gisteren het ophangsysteem te zien gekregen: helemaal anders dan verwacht. Er komen geen haken in mijn daarvoor voorziene gaten van 6mm. Extra dag volledig nodig om dat op te vangen. Uiteindelijk kwam mijn ‘verfmengkunst’ goed van pas.
Eind februari wist ik pas met zekerheid dat het project goedgekeurd was. Dat gaf me 3 maanden de tijd. Als je weet dat klei, als die uitgerold is tot platen, minstens 3 weken langzaam moet drogen om niet krom te trekken, dat het bakken een paar dagen in beslag neemt, dat alles 2 keer gebakken moet worden, én dat je op voorhand best de nodige proeven maakt om op basis van die uitslagen je werk verder te ontwikkelen, is dat niets, 3 maanden.
Toch wel een gepaste uitroep, dacht ik zo, gezien het onderwerp
Nu liggen ze allemaal langzaam te drogen in mijn atelier, tussen kranten en plastiek. Het lijkt eigenlijk eerder op een bezetting als ik het zo bekijk.