Wat doe je zoal als je opeens een dagje vrij blijkt te hebben, het lente is en het zonnetje onweerstaanbaar schijnt? In de zon gaan liggen was een heel goede optie, een bloesemwandeling gaan maken met moeke en papa een nog iets betere :). Morgen weer braaf werken ;-).
(foto’s: wandeling tussen Gors-opleeuw en Zammelen)
In de kunstgeschiedenislessen vroeger leerde ik dat een Litho een steendruk is. En ik zag mijn zus, die grafiek studeerde, er maken. Toen ik in jullie krant las dat jullie dit weekend Litho’s zouden weggeven, dacht ik: “Amai, hoe gaan ze dat doen.” en: “Hoeveel afdrukken zou zo een steen eigenlijk aankunnen? Toch eens aan mijn zus vragen.” en: “Het zal wel met een bon zijn, die je moet afgeven in de winkel om je Litho te krijgen.”
Vanmorgen peuterde ik mijn krant uit de brievenbus en plooide ‘m open op de keukentafel. Tot mijn verbazing zag ik dit:
( klik hier om deel 1 te lezen, hier voor deel 2, en hier voor deel 3 )
Ik ben er blijkbaar in geslaagd om een heel jaar niets over de geluidsmuur in aanbouw naast de E313 in Hasselt te schrijven, sterk. Ik was ‘m nochtans écht niet vergeten. Bewijzen hieronder 
.
Juli-augustus
Op 18 juli was het geluid achter in de tuin 75 decibels. Vraag me niet waarom ik die dag ging meten, dat weet ik niet meer. Alzheimer light 
.
Misschien waren ze toen aan de voorbereidende werken begonnen.
Eind augustus waren ze in elk geval bezig met de grondlaag aan te leggen, dat kwam ons zelfs in Griekenland ter ore.
Museum Ludwig in Keulen opnieuw bezoeken stond al een paar jaren op mijn lijstje, dus toen ik iets hoorde over een grote Hockney tentoonstelling (David Hockney, A bigger picture), leek het mij het perfecte moment om te gaan.
Niet dat ik iets heb met Hockney. Ik zou zelfs bijna zeggen: “in tegendeel”, maar dat is dan weer net iets te sterk uitgedrukt. Het weinige werk dat ik van hem kende boeide me niet echt, maar een grote tentoonstelling van een grote naam: daar moet wat te ontdekken vallen. Ik was nieuwsgierig, maar ging opzettelijk niet op zoek naar info, kwestie van onbevooroordeeld verrast te worden, daar in Keulen.
‘Closing celebration’ / Feestelijke afsluiting van Manifesta 9, 29 september ’12.
Fijn feestje met hartelijke dankwoorden door hoofdcurator Cuauhtémoc Medina.
30 september ’12, 18u. Manifesta is écht helemaal gedaan. Mijn St-Barbara’s van de muur gehaald, ingepakt en veilig naar huis gebracht. Na hun uitstap van telkens 2 maanden op 2 locaties in Genk, waren ze blij thuis te zijn ;-).
Voor de mensen die naar ons Parallel Event Mijn Verleden hadden willen komen kijken: helaas, jullie zijn te laat: de tentoonstelling liep tot eind juli. Jullie hebben deze prachtige zaal gemist… ;-).
Maar voor de mensen die mijn reeks St.-Barbara’s hadden willen zien, heb ik goed nieuws: ze hangen al op een andere locatie tot eind september. :-)
Een paar oud-mijnwerkers van het Mijndepot hadden onze tentoonstelling bezocht op een moment dat ik er niet was. Toen ik onlangs Manifesta bezocht en hun bezoek aanhaalde was de spontane reactie: "Die Barbara’s moeten hier hangen, daar hangen die niet goed, hier moeten die hangen." 
Ik vond dat op zich al een reuze compliment, maar ze bleken het nog te menen ook. Mijn St.-Barbara’s hoorden thuis in de Mijn, bij de andere St.-Barbara’s die ze nu tentoonstellen, niet in die school.
Nu hangen ze er dus, te blinken aan de muur van het Mijndepot in de koolmijn van Waterschei :-).
Moest ge gaan kijken: drink er iets, ’t is goed volk .
.