25 mei 2012

Keramisten zijn masochisten

Echt. Ik heb nog nooit zoveel werk gehad voor een tentoonstelling als nu, en nog nooit zoveel stress. Normaal hang ik op een tentoonstelling schilderijen op die ik in de loop van de voorgaande jaren relatief rustig gemaakt heb. En normaal weet ik ook ruimschoots op voorhand wanneer ik een tentoonstelling ga houden. Nu was niets normaal.

proefplaatjesEind februari wist ik pas met zekerheid dat het project goedgekeurd was. Dat gaf me 3 maanden de tijd. Als je weet dat klei, als die uitgerold is tot platen, minstens 3 weken langzaam moet drogen om niet krom te trekken, dat het bakken een paar dagen in beslag neemt, dat alles 2 keer gebakken moet worden, én dat je op voorhand best de nodige proeven maakt om op basis van die uitslagen je werk verder te ontwikkelen, is dat niets, 3 maanden.

reeks voor bakZeker niet als je binnen die tijdsspanne ook nog een locatie moet zoeken voor de tentoonstelling, er een website voor moet maken, je ontwerp nog moet uitwerken dat alleen nog maar in je hoofd bestaat, en, zeer belangrijk: je daarbuiten ook nog moet werken om den brode. Ik heb héél dikwijls gedacht dat ik zo’n project alleen nog maar doe als ik er voor betaald word, want deze combinatie is niet te doen. Piepgek ben ik eigenlijk om daar al die tijd in te stoppen, dat geld in materiaal en bakkosten, in weken onbetaald verlof, en dan nog avonden en weekends doorwerken en wakker liggen van allerlei factoren die een mens niet zelf in de hand heeft. Zoals het bakken, bijvoorbeeld. En dingen die kapot gaan tijdens het inpakken voor je ze naar de oven vervoert. Zo is de speelster met het rugnummer 3 schielijk vroegtijdig komen te overlijden.

nummer 3, in stukkenNog gevaarlijker: het vervoer naar de oven. Dàt is pas erg. Als je zelf geen oven hebt zoals ik moet die uiterst breekbare droge klei de auto in, om over onze Vlaamsche wegen vervoerd te worden. Als je wil weten hoé erg het gesteld is met de toestand van ons weggennet, kan ik u ten zeerste een rit van 30 kilometer aanbevelen met uiterst breekbaar spul in uw auto, dat absoluut niet kapot mag gaan omdat er geen tijd meer is om het opnieuw te maken voor de tentoonstelling open gaat. Ik wil mijn wegenbelasting terug, echt. Het is duidelijk dat ze dat geld niet gebruikt hebben voor wat het dient. 2 Barbara’s zijn er gesneuveld op de weg, 2. (Gelukkig was er een reservespeelster bij). Ik heb echt veel zin om de Vlaamse regering daar een factuur voor te sturen. Maar ik wijk af.

Er waren ook nog tegenvallende proefresultaten. De plaatjes waren veelbelovend, maar toen ik daar keuzes uit maakte om toe te passen op de kleinere Sint-Barbara’s die ik voor dit doel gemaakt had, viel dat toch wel wat tegen. Sint-Barbara was gewoon verdwenen met de noorderzon. Uiteindelijk zat ik zo in tijdsnood, dat ik mijn reeks geglazuurd heb zonder mijn laatste testplaat te kunnen zien, die zat toen namelijk nog in de oven, samen met de helft van mijn reeks die voor het eerst gebakken werd.

onderglazuur, nog niet gebakken

Ik had mij er ondertussen bij neergelegd dat ik de reeks ook nog ging moeten overschilderen met acrylverf nadat de glazuur gebakken was. Niet koosjer volgens echte keramisten, maar ik ben dan ook geen keramist, ik ben een schilder, troostte ik mezelf. (Ooooh het is fijn aquarelleren met onderglazuur op een biscuit gebakken stuk! :-)) Ik vreesde dat ik al dat geschilder voor niets aan het doen was, maar kom, het was plezant.
Groot was mijn verbazing toen ik zaterdag de eerste finaal gebakken lading zag. ‘Hey, die euh, zijn eigenlijk niet slecht’, dacht ik in mezelf. Waarop een andere stem luidop zei: ‘Ik vind ze goed zo, ik zou er niets meer aan doen.’ Wat beaamd werd door nog een andere stem: ‘Die zijn heel mooi, die moet ge zo laten.’ Euh… . De perfectionist in mij heeft nog heel even getwijfeld. Toen won het trotse gevoel: ik hoef me er zelfs technisch niet meer voor te schamen! :-) Het is échte keramiek geworden, zelfs.

'St-Barbara's Opluchting', deel 1. Keramiek, steenkool. 2012

Want laten we wel wezen: keramiek, dat is een vak. Daar is een hoop kennis en ervaring voor nodig, dingen die ik nog niet heb. Diep respect voor echte keramisten, echt. Maar ze zijn zot ;-).
Hierna ga ik terug een tijdje rustig schilderen. Doeken springen niet kapot. Olieverf moet niet de oven in. En o ja: de kleuren die ge met verf mengt, die blijven voor eeuwig hetzelfde!

Maar ondertussen zitten er alweer zeker 100 combinaties in mijn hoofd die ik eens moet uitproberen, zo met klei en glazuur. Glimlach

————————–
Tentoonstelling MIJN VERLEDEN
Sint-Jansschool, Schoolstraat 2, 3600 Genk
Open: iedere zaterdag en zondag in juni en juli van 14-18u
www.mijnverleden.be