04dec2012
Museum Ludwig in Keulen opnieuw bezoeken stond al een paar jaren op mijn lijstje, dus toen ik iets hoorde over een grote Hockney tentoonstelling (David Hockney, A bigger picture), leek het mij het perfecte moment om te gaan.
Niet dat ik iets heb met Hockney. Ik zou zelfs bijna zeggen: “in tegendeel”, maar dat is dan weer net iets te sterk uitgedrukt. Het weinige werk dat ik van hem kende boeide me niet echt, maar een grote tentoonstelling van een grote naam: daar moet wat te ontdekken vallen. Ik was nieuwsgierig, maar ging opzettelijk niet op zoek naar info, kwestie van onbevooroordeeld verrast te worden, daar in Keulen.
‘Closing celebration’ / Feestelijke afsluiting van Manifesta 9, 29 september ’12.
Fijn feestje met hartelijke dankwoorden door hoofdcurator Cuauhtémoc Medina.
30 september ’12, 18u. Manifesta is écht helemaal gedaan. Mijn St-Barbara’s van de muur gehaald, ingepakt en veilig naar huis gebracht. Na hun uitstap van telkens 2 maanden op 2 locaties in Genk, waren ze blij thuis te zijn ;-).
Voor de mensen die naar ons Parallel Event Mijn Verleden hadden willen komen kijken: helaas, jullie zijn te laat: de tentoonstelling liep tot eind juli. Jullie hebben deze prachtige zaal gemist… ;-).
Maar voor de mensen die mijn reeks St.-Barbara’s hadden willen zien, heb ik goed nieuws: ze hangen al op een andere locatie tot eind september. :-)
Een paar oud-mijnwerkers van het Mijndepot hadden onze tentoonstelling bezocht op een moment dat ik er niet was. Toen ik onlangs Manifesta bezocht en hun bezoek aanhaalde was de spontane reactie: "Die Barbara’s moeten hier hangen, daar hangen die niet goed, hier moeten die hangen." 
Ik vond dat op zich al een reuze compliment, maar ze bleken het nog te menen ook. Mijn St.-Barbara’s hoorden thuis in de Mijn, bij de andere St.-Barbara’s die ze nu tentoonstellen, niet in die school.
Nu hangen ze er dus, te blinken aan de muur van het Mijndepot in de koolmijn van Waterschei :-).
Moest ge gaan kijken: drink er iets, ’t is goed volk .
Gisteren met ouders en zus Manifesta bezocht, voor mij mijn 3e en langste bezoek, tot nu toe. Iéts zegt me dat het niet mijn laatste bezoek was ;-).
Ik ben ZO onder de indruk van dat gebouw, ik vind het echt heerlijk om daar rond te lopen, die ruimte, dat licht, die geur, … ik zou er zo mijn schildersezel willen plaatsen.
En ik vind het fantastisch dat ons mijnverleden zo in het zonnetje geplaatst wordt. Het mijnmuseum zelf had wel nog wat meer plaats mogen krijgen wat mij betreft: dat is tenslotte toch waar alles rond draait.
Qua kunst behoren deze schilderijen van Magdalena Jitrik tot mijn favorieten van de tentoonstelling. 
.
. 
