Donderdagvoormiddag was het er, het langverwachte Black van Stuart Semple. Mooi op tijd. Want wie was zo slim om 2 dagen in haar agenda te blokkeren om het te kunnen uitproberen? Moi :-).
Ik heb dus bijna non-stop in mijn atelier gewerkt. Nu nog tijd vinden om mijn resultaten presentabel te maken. Ik heb een héle hoop foto’s en een paar filmpjes…
Vorig jaar verkreeg Anish Kapoor exclusieve rechten op het “zwartste zwart” (*). “Anish wie?” Goed zo. Vergeet de man. “Zijn” Vantablack is on-ge-lo-fe-lijk (het absorbeert 99.96% van het licht), maar hij nam er een patent op zodat geen enkele kunstenaar buiten hemzelf dat zwart mag gebruiken. Hij patenteerde dus een kleur. En wat deed hijzelf, meneer de grote kunstenaar, er mee? Hij maakte een pokkeduur horloge waarin hij dat zwart gebruikte. Een horloge. Pokkeduur.
De Britse kunstenaar Stuart Semple was daar ZO kwaad over, dat hij de kleuren die hij al jaren voor zichzelf maakte is gaan delen. Hij lanceerde ondertussen ‘’The World’s Pinkest Pink” oftewel het meest roze roze van de wereld. En “The World’s yellowest yellow” het geelste geel dus, en het groenste groen, en het meest glitterende glitter. Kleuren die ook ongelofelijk zijn, en wél door iedereen gebruikt mogen worden. Excuseer: door iedereen, behalve door Anish Kapoor.
Het staat veelvuldig op de man zijn website: “Als je dit product koopt bevestig je dat je niet Anish Kapoor bent, dat je geen banden hebt met hem, en dat je het niet koopt voor Anish Kapoor of zijn medewerkers.” Stuart Semple deelt zijn kleuren met de hele kunstwereld, behalve met die ene egoïst die zijn zwart niet wil delen.
Lees verder →
Leeg. De muren in de Plak zijn weer leeg. De muren in de Bib zijn weer leeg. Het geheugenkaartje van mijn fototoestel: leeg.
De fotomap op mijn computer: vol. Net zoals mijn logeerkamer bezet door schilderijen.
Het is dus maar om te zeggen dat ik nog bezig ben met de foto’s, en jullie nog eventjes geduld moeten hebben voor mijn portfolio weer up-to-date is. Maar hier is alvast:
X8 (120 x 100 cm), en op dit moment 1 van mijn favoriete nieuwe schilderijen. De dikke steen die erop hangt is afkomstig van de Terril van Beringen. De structuren die je ziet zijn delen van de Beringse schachtbok.
Af en toe verstuur ik een nieuwsbrief, zoals gisteren. Om eraan te herinneren dat je je bezoek aan mijn tentoonstelling niet meer kan uitstellen want hij is bijna gedaan.
De vorige nieuwsbrief verstuurde ik op 23 november ’16, om uit te nodigen op de openingsreceptie van die tentoonstelling.
De nieuwsbrief dààrvoor, dateert van 12 dec. 2014, toen was mijn solo tentoonstelling in Houthalen bijna gedaan.
Oftewel: ik stuur geen nieuwsbrieven uit telkens ik een nieuwe tube verf gekocht heb, steenkool ben gaan rapen of slecht geslapen heb, voor dat soort annozeliteiten volg je mijn blog maar ;-).
Lees verder →
Et voila, bij deze de bewijzen dat ik het jaar goed begonnen ben. Nee, je krijgt geen foto van de weegschaal, en ook niet van een sportende An ;-). Ik ga me hier veiligheidshalve bij het artistieke houden. Alhoewel…
Bewijs A: fotograaf Kevin in actie op de tentoonstelling Zwart Licht
Bewijs B: say hello to “X14”, olieverf op doek, 70 x 90 cm, gemaakt in november ‘16. Bijnaam: Beringen.
Er hebben nogal veel nieuwe schilderijen de bijnaam Beringen gekregen, omdat deze reeks teruggaat naar mijn eigen oorsprong: Beringen dus. Daar komen mijn ouders vandaan, daar ben ik geboren.
Bij sommige schilderijen zie je dat aan hun kleur (rood/zwart), bij andere aan het beeldend onderwerp van het schilderij, bij nog andere schilderijen zit het in het gebruikt materiaal. Dikwijls is het een combinatie van 2 van de 3, zoals in X14 hierboven.
