toch als ge het grondig inpakt in krantenpapier en plastiek ;-).
Ik was helemaal vergeten hoeveel tijd er kruipt in het maken van mijn kleine St.-Barbara werkjes, toen ik besloot om nog eens een ‘voorraadje’ te maken, zodat ik er terug biscuit gebakken in huis heb liggen om te glazuren wanneer ik er zin in heb.
Wat ik niet vergeten was, was hoeveel vuiligheid zo klei in mijn schildersatelier nalaat, want het lag nog overal verspreid, in elke hoek en elke kier. Dus besloot ik na mijn laatste atelierschoonmaak om voortaan uit te wijken naar het FLACC (kunstenaarswerkplaats) voor het maken van mijn keramiek, toch voor het nat werk.
Het is ondertussen een traditie geworden, elk jaar een ‘steenkoolvatje’ met St.-Barbara raku bakken. Bij deze de oogst van 2015.
St.-Barbara in Griekenland, 10-24 mei ‘15
Wist je trouwens dat de échte St.-Barbara onlangs op vakantie geweest is in Griekenland? Op werkvakantie, dat wel. Dat klinkt misschien een beetje oneerbiedig, maar is zo niet bedoeld.
Het echte verhaal is wel straf eigenlijk. Voor het eerst in de geschiedenis heeft de Katholieke Kerk de relikwieën van een heilige uitgeleend aan de Orthodoxe Kerk. En die eer was weggelegd voor Sint Barbara.
Bekijk hier haar intrede:
Toen er beslist werd om haar voor een dag uit te lenen aan een ziekenhuis in de buurt waar voornamelijk kankerpatiënten behandeld worden, ontstond er een politieke, religieuze en medische rel. De regeringspartij Syriza kon er niet mee lachen dat de minister van gezondheidszorg aanwezig wou zijn bij de ceremonie en begon over scheiding van kerk en staat. De kerk sprak van een gebrek aan respect. Dokters van het ziekenhuis waar ze naar toe ging waren er niet zo blij mee omdat patiënten niet zouden genezen van haar te aanbidden, terwijl iemand van de Attica Hospital Doctors Association zich afvroeg waarom ze enkel naar dat ene ziekenhuis ging en niet naar de 2 andere Atheense ziekenhuizen, en waarom ze enkel binnen de werkuren te bezoeken was.
Sommige berichten van mij geraken nooit af, zo lijkt het wel. Zo botste ik net op dit bericht, dat al van juni vorig jaar staat te wachten op de laatste aanvullingen, en de beslissende duw op de verzendknop.
Al een jaar… dat wil dus zeggen dat het dringend tijd is om terug naar Parijs te gaan! Want de goede gewoonte van vroeger om elk jaar met het academie op studiereis naar Parijs te gaan, heb ik met veel liefde terug ingevoerd in mijn leven. Parijs, dat is en blijft zuurstof: ongebreideld musea bezoeken, op wandel- en metro afstand: zàààlig.
Dit jaar staat de tentoonstelling van Velázquez in het Grand Palais het hoogst op mijn lijstje. Wordt vervolgd. Volgend jaar of zo ;-)
Hieronder, dan toch, mijn bericht van vorig jaar.
Juni 2014 Het is alweer geleden van het laatste weekend van mei, onderstaande uitstap naar Parijs. Zalig! Maar het Picasso Museum is NOG ALTIJD niet terug open:-(. Geduld is een mooie deugd ;-).
ontstaat er nieuw leven in mijn atelier. Er zat nog een versie in mijn hoofd te wachten, ze krijgt stilaan vorm. Spannend ;)
Van nieuw leven gesproken: terwijl ik steenkool aan het plakken ben geef ik mijn ongewenste atelierburen muzikale opvoeding. Als je binnenkort een stel spreeuwen tegenkomt die de volledige back catalogue van The Cure kunnen fluiten, weet je waar ze vandaan komen. Stuur ze niet terug naar mij a.u.b. wat het belooft ein-de-lijk een goed pruimenjaar te worden in mijn tuin. :-)
Goh wat het is lang geleden dat ik hier nog eens iets geschreven heb. De reden: er komt telkens iets tussen. Iets groters, iets belangrijkers. En dan heb ik het niet over mijn eigen kleine leventje, maar over vreselijke dingen in de wereld. Soms over de kleine wereld rondom mij, meestal over die grote wereld errond. Soms wil ik er over schrijven, en vind ik ergens dat ik het recht er niet toe heb. Omdat ik dan de aandacht naar mij zou trekken, terwijl ik geen rechtstreeks betrokken partij ben, enkel iemand die zich alles teveel aantrekt en zich daardoor betrokken voelt.
Ik denk het vandaag zowat de 5de keer is dat ik denk dat het niet het moment is om dat klein artikeltje dat ik heb klaarstaan over een kerstcadeautje te posten, omdat het me ongepast lijkt, zoiets banaals posten op een dag dat andere mensen afzien. Maar dit is een keer teveel. Dit keer gaat het over iets waar ik me al dikwijls aan geërgerd heb. Dit keer is het te kort bij huis.
Pfew, ik ben ein-de-lijk door mijn foto sorteerwerk heen geraakt :). Hieronder foto’s van mijn tentoonstelling “St.-Barbara” eind vorig jaar in het kerkje van Laak, Houthalen. Je kan de foto’s vergroten door er op te klikken.
Je kan mijn tentoonstelling ‘St.-Barbara’ schilderijen en keramiek, vandaag nog bezoeken tussen 15 en 17u,
en morgen zondag 14 dec. tussen 14 en 18u30.
Adres: kerkje van Laak, Kleine Heresteeg 122, 3530 Houthalen
