‘Closing celebration’ / Feestelijke afsluiting van Manifesta 9, 29 september ’12.
Fijn feestje met hartelijke dankwoorden door hoofdcurator Cuauhtémoc Medina.
30 september ’12, 18u. Manifesta is écht helemaal gedaan. Mijn St-Barbara’s van de muur gehaald, ingepakt en veilig naar huis gebracht. Na hun uitstap van telkens 2 maanden op 2 locaties in Genk, waren ze blij thuis te zijn ;-).
Voor de mensen die naar ons Parallel Event Mijn Verleden hadden willen komen kijken: helaas, jullie zijn te laat: de tentoonstelling liep tot eind juli. Jullie hebben deze prachtige zaal gemist… ;-).
Maar voor de mensen die mijn reeks St.-Barbara’s hadden willen zien, heb ik goed nieuws: ze hangen al op een andere locatie tot eind september. :-)
Een paar oud-mijnwerkers van het Mijndepot hadden onze tentoonstelling bezocht op een moment dat ik er niet was. Toen ik onlangs Manifesta bezocht en hun bezoek aanhaalde was de spontane reactie: "Die Barbara’s moeten hier hangen, daar hangen die niet goed, hier moeten die hangen." 
Ik vond dat op zich al een reuze compliment, maar ze bleken het nog te menen ook. Mijn St.-Barbara’s hoorden thuis in de Mijn, bij de andere St.-Barbara’s die ze nu tentoonstellen, niet in die school.
Nu hangen ze er dus, te blinken aan de muur van het Mijndepot in de koolmijn van Waterschei :-).
Moest ge gaan kijken: drink er iets, ’t is goed volk .
Zo’n titel voor een tentoonstelling, op zo’n locatie — C-mine Genk én het atelier van Piet Stockmans — dat werkt voor mij als honing voor een beer. Of iets in die stijl 😉. En als de kunstenaar in kwestie dan ook nog de Limburgse grootmeester van het zwart is, Ado Hamelrijck, dan moét ik daar gewoon naartoe.
(Mijnen bezoeken hoort trouwens ook tot project steenkool, voor wie dat nog niet wist 😉)
Wat een locatie! Echt waar: schitterend. (Je kan de foto’s hieronder vergroten door erop te klikken.)
(Dit is deel 2. Klik hier om deel 1 te lezen)
Zoals ik in mijn vorig bericht al schreef zat ik dus in Antwerpen voornamelijk zwarte schilderijen te maken toen de laatste Limburgse steenkoolmijn sloot. Onder mijn motto “Zwart is niet Zwart” (meer info) zocht ik verschillende manieren om leven, om licht in mijn zwarte schilderijen te brengen. Door de olieverf op verschillende manieren te bewerken reflecteerde het licht er anders op, waardoor je verschillende ’tinten’ zwart zag. Je vindt hier geen foto’s van dat werk terug omdat ik er moeilijk 1 beeld kan opplakken, ter illustratie deze 2 foto’s van 1 van mijn blokken steenkool:
 |
 |
dezelfde blok 2 x anders belicht, en het lijken 2 verschillende blokken.
Steenkool paste dus qua ‘zwartheid’ perfect in het plaatje waar ik toen mee bezig was, maar hoe verenig je steenkool en schilderkunst? Ik vond er een oplossing voor, maar maakte er slechts 1 werkje mee.
Lees verder →
Wanneer het net begonnen is, mijn fascinatie voor steenkool, weet ik niet, maar ik heb een sterk vermoeden dat het gewoon met de paplepel ingegeven is. Al kan het ook al in de moedermelk gezeten hebben, getuige deze mooie foto van de Houthalense schachtblokken, getrokken door mijn moeder. En zoals in elke rechtgeaarde Limburgse familie, hebben zowel mijn vader als mijn grootvader in de mijn gewerkt.
Toen eind jaren ’80 de meeste Limburgse steenkoolmijnen gesloten werden zette dat heel Limburg op zijn kop. Ik zie het nog zo voor mij, de verontwaardiging, de betogingen, en later het verdriet. Vrienden van mij die in de mijn werkten volgden omscholing om in de bouw aan de slag te gaan. En midden deze woelige tijd ‘studeerde’ ik Schilderkunst.
