Druk druk druk, zei ze
en dat uitleg nog zou volgen… en toen verdween ze weer van de aardbol voor een paar weken ;-).
De reden: tentoonstellingsstress, zowaar! Ik neem dit jaar deel aan 2 groepstentoonstellingen, en heb een solo tentoonstelling op het einde van het jaar (zegt ze met een glimlach tot achter haar oren) 
. Voor elke tentoonstelling heb ik iets speciaals in mijn hoofd, een of meerdere werken die ik speciaal voor die bepaalde tentoonstelling maak. Ik was er dus sowieso al hard mee bezig, maar heel ontspannen. Werken aan mijn ontwerp voor tentoonstelling 1, opzoekingswerk doen voor tentoonstelling 2, en ondertussen wat kleine St-Barbara’s bijmaken voor tentoonstelling 3… plezant! Alleen tentoonstelling 3 stond namelijk 100% vast…
Tot er op 11 maart een mailtje binnenkwam, met de bevestiging van mijn deelname aan tentoonstelling 1, vanaf nu bekend onder de naam
“Mine-Art 2” :) Deze tentoonstelling is in juli in het Mijngebouw van Waterschei. En ik doe mee, jippie! Tot ik in datzelfde mailtje las dat ik hen ten laatste op 15 mei een lijst moet bezorgen van alle werken die ik ga tentoonstellen, samen met foto’s van die werken. 15 mei!? Ik dacht te werken naar 15 juni, dan zou ik mijn werk 2 weken op voorhand klaar hebben, mooi op tijd om zonder stress te gaan opbouwen.Lees verder →
, er zijn er nog een paar weg om te laten bakken. Ik heb een lijstje van glazuren die ik er op wil toepassen, en nog een reeks andere versies in mijn hoofd. En schilderijen, die zitten er ook genoeg in mijn hoofd. Kortom: ‘k zal nog even mogen doordoen, met hard werken :)
.
Ik vond dat op zich al een reuze compliment, maar ze bleken het nog te menen ook. Mijn St.-Barbara’s hoorden thuis in de Mijn, bij de andere St.-Barbara’s die ze nu tentoonstellen, niet in die school. 
Het plan was de tentoonstelling opbouwen, maar er was nog iemand de trap naar de zaal aan het betegelen…
Gisteren het ophangsysteem te zien gekregen: helemaal anders dan verwacht. Er komen geen haken in mijn daarvoor voorziene gaten van 6mm. Extra dag volledig nodig om dat op te vangen. Uiteindelijk kwam mijn ‘verfmengkunst’ goed van pas.
