OK, ik weet het, vanavond is al een héle week geleden dat Racing Genk die kampioenen titel binnenrijfde, maar ik kan het niet helpen, minstens 10 keer per dag brult het nog in mijn hoofd: FOOOOOOORZA RACING! Ik sta er mee op en ik ga ermee slapen: FOOOOOOOOOORZA RACING! Man wat een match! Wat een spanning! En wat een vreugde na het affluiten, de ontlading!
 |
 |
 |
FOOOOOORZA RACING!
Zo’n titel voor een tentoonstelling, op zo’n locatie — C-mine Genk én het atelier van Piet Stockmans — dat werkt voor mij als honing voor een beer. Of iets in die stijl 😉. En als de kunstenaar in kwestie dan ook nog de Limburgse grootmeester van het zwart is, Ado Hamelrijck, dan moét ik daar gewoon naartoe.
(Mijnen bezoeken hoort trouwens ook tot project steenkool, voor wie dat nog niet wist 😉)
Wat een locatie! Echt waar: schitterend. (Je kan de foto’s hieronder vergroten door erop te klikken.)
– Posted using MobyPicture.com
Schilderen met klei, het is zo eens iets anders. Sterker nog: het is compleet iets anders. ZO anders, dat ik het zelfs zonder nadenken ‘verven’ noemde in de titel, terwijl het wel degelijk om ‘schilderen’ gaat, en ik mij al heel mijn leven vreselijk erger aan het door elkaar gebruik van die termen. (Voor de onwetenden onder jullie: ‘verven’ is een laag verf op iets zetten, zoals op een muur. Een muur, een kamer, een huis VERF je. ‘Schilderen’ is iets meer doen met die verf, een schilderij maken. Zo, blij dat deze kwestie bij deze eindelijk verduidelijkt is 
.)
Soit, ik ben deze week dus uuuuuuuuuuuuren bezig geweest met verven, euh, schilderen met klei, dagen aan een stuk. Op witbakkende leerharde klei met zwartbakkende klei. En mengels van die 2, veel mengsels. Echt makkelijk gaat dat niet, met al die korrels. De manier waarop mijn penseel aanvoelde leek op de weerstand die je voelt als je met een verfborstel over een bakstenen buitenmuur gaat. Maar het was wel plezant eigenlijk, zo nog eens iets, euh, herkenbaars schilderen, dat was echt wel lang geleden. Wat het was, dat kom je nog wel te weten, als de tijd rijp is. Wat in keramiektermen bijna zoveel betekent als: tegen dat het gebakken is ;-).
Gisterennamiddag samen met papa het Mijnmuseum in Beringen bezocht,
écht de moeite! Ik zou er uren en uren over kunnen schrijven, maar ik hou het hier bij 1 goede raad: ga er naartoe! Er zijn elke dag rondleidingen (door oud mijnwerkers), de uren vind je op hun website.
Ik had het geluk om 2 zelfs gidsen te hebben 
, papa heeft immers 11 jaar in de Mijn van Houthalen gewerkt, als Chef-Porion. Er kwamen heel wat verschillen in gebruiken tussen de koolmijnen van Beringen en Houthalen naar boven, maar 1 ding was helemaal hetzelfde: de Franse benamingen vliegen rond uw oren! De gebouwen zelf blijven erg indrukwekkend, net zoals de verhalen. Ik kan het eigenlijk nog altijd niet vatten.
|
||||
( klik op de foto’s voor een vergroting en een regeltje uitleg ) |
||||
|
||||
|
Niet te geloven dat het nog maar 2 maanden geleden is dat ik zo fier als een gieter was op de ‘keramiek tafel’ in mijn atelier. Ondertussen is de liefde een beetje over. Niet die voor keramiek, maar die voor de combinatie keramiek en mijn atelier… menslief wat een stof! En dan probeer ik nog om niet teveel rond te lopen als ik met klei bezig, en geregeld mijn tafel af te kuisen, en … het maakt allemaal niet uit. Na een dagje werken ziet mijn atelier eruit alsof er een een stofbom ontploft is….
…en ik ben enorm allergisch voor stof. Gevolg: mijn atelier is in al die jaren nog nooit zoveel gepoetst geweest als de afgelopen 2 maanden. Gelukkig is het binnenkort mooi weer, dan zet ik de tafel in de tuin en kan ik daar gaan smodderen zoveel ik wil, want smodderen, dààr ben ik goed in 
.
(Dit is deel 2. Klik hier om deel 1 te lezen)
Zoals ik in mijn vorig bericht al schreef zat ik dus in Antwerpen voornamelijk zwarte schilderijen te maken toen de laatste Limburgse steenkoolmijn sloot. Onder mijn motto “Zwart is niet Zwart” (meer info) zocht ik verschillende manieren om leven, om licht in mijn zwarte schilderijen te brengen. Door de olieverf op verschillende manieren te bewerken reflecteerde het licht er anders op, waardoor je verschillende ’tinten’ zwart zag. Je vindt hier geen foto’s van dat werk terug omdat ik er moeilijk 1 beeld kan opplakken, ter illustratie deze 2 foto’s van 1 van mijn blokken steenkool:
 |
 |
dezelfde blok 2 x anders belicht, en het lijken 2 verschillende blokken.
Steenkool paste dus qua ‘zwartheid’ perfect in het plaatje waar ik toen mee bezig was, maar hoe verenig je steenkool en schilderkunst? Ik vond er een oplossing voor, maar maakte er slechts 1 werkje mee.
Lees verder →
