Tag Archives: oog

Uveïtis

“Ja maar, ze heeft uveïtis!” zei de prof vanmorgen prompt toen ze in mijn oog keek. Lang geleden dat ik dat woord hoorde. Ook lang geleden dat ik zoveel FML per dag hoorde dicteren (4x). Nog langer geleden dat iemand mij Zovirax tabletten begon voor te schrijven, 3x per dag… euhm, excuseer… allergie… verbazing… geen pillen dus. De BVDU druppels moeten alle werk weer doen.

Vorige week belde ik naar het ziekenhuis om te zeggen dat mijn oog erger werd i.p.v. beter, en dat ik dacht dat mijn medicatie aangepast moest worden. Blijkbaar is het echt vreselijk druk momenteel, te druk. Waar ik voorgaande jaren prompt een urgentie afspraak kreeg, moet ik deze weken argumenteren en discussiëren… en laat ik daar net heel erg slecht in zijn :-/. Ik had al een controle afspraak opstaan voor vandaag, dat vonden ze voldoende, net zoals ze mijn hoeveelheid medicatie voldoende vonden… . Tja. Ik wil er niet over klagen, ze hebben mij al zoooooo dikwijls zo goed en snel geholpen, dat dat niet fair zou zijn. En het moet niet makkelijk zijn, het kaf van het koren scheiden. Maar het is wel pijnlijk, letterlijk en figuurlijk, zo net nadat mijn held op pensioen gegaan is.

Mijn verrekte oog, en L-lysine

Op 7 november was ik een berichtje aan het schrijven om hier te plaatsen, over L-lysine. Een enthousiast berichtje, dat het leek te werken. Tegelijk voelde ik iets aan mijn oog dat niet goed was, waardoor het me beter leek om dat verhaaltje maar even niet af te werken, kwestie van er niet om te roepen, of zoiets. Ik heb het onheil dan toch nog 10 dagen kunnen tegenhouden… .
Hieronder een hoop gezaag en geklaag, omdat het nu eenmaal af en toe eruit moet, maar beloofd, de volgende post wordt plezanter! ;-)

Mijn verrekte oog

Zondag voelde ik het, de pijn. Ben aan het druppelen gegaan met kunsttranen, met de hoop dat enkel een droog oog de oorzaak was. Maandagmorgen zag mijn oog rood. Roze-rood, helemaal. En pijn. Lap, ’t is weer van dat. Verdriet, groot verdriet. En dan zoeken naar hoop: ik heb me al ooit vergist, misschien nu ook. Ik heb immers geen last van het licht. De reactiesnelheid van mijn pupil is nog ok. Maar pijn. En het ziet er niet uit. Ik bel naar Leuven en zeg dat ik twijfel.

lees meer

Iets met afspraken

en niet nakomen. Stom virus :-(

mobile post

Afscheid

Gisteren voor de laatste keer op oog-controle geweest bij mijn geliefde professor. 17 jaar is het al geleden, die eerste keer dat ik hem zag. Ik maar met 1 oog weliswaar.

Het was 2 weken voor ik zou trouwen, en het zag er niet goed uit. Ik zag niets meer uit mijn linkeroog. Mijn vorige oogarts had me 2 weken lang in het ziekenhuis gehouden, zei dat ik niet op huwelijksreis kon gaan, en dat het misschien maar beter was als ik die bruiloft zelf ook zou uitstellen. Voor de professor was dat allemaal geen probleem. "Waar ga je naar toe, de Dominicaanse? Hoe warm wordt het daar, 40° misschien. Dat is toch niet warm, dat is geen probleem."
Die dag redde hij mijn oog (na 2 weken kon ik de krantenkoppen terug lezen!), mijn huwelijksreis, en mijn bruiloft. Hij werd mijn held. Hij verdreef de olifant in mijn oog, én zijn staartje.
Latere aanvallen werden nooit meer zo erg als die eerste, omdat de professor er altijd was om dat te voorkomen. 17 jaar lang wist ik dat alles in orde kwam van het moment dat ik hem zag. Mijn held :-).

Het virus in mijn oog heeft in een perscommuniqué laten weten er ook mee te zullen stoppen, nu zijn enige waardige tegenstrever op pensioen gaat. "Het was een eer om tegen de professor te mogen strijden. De gevechten waren lang, en niet altijd even eerlijk langs mijn kant. Maar hij zette onvermoeibaar alle beschikbare middelen in, waardoor ik uiteindelijk steeds weer het onderspit moest delven. Nu is het tijd om mij te concentreren op andere dingen. An haar neus, bijvoorbeeld."
Tja, het virus blijft gemeen, natuurlijk ;-).

Dankjewel professor. Het ga je goed.

Minirobotjes injecteren in het oog kan blindheid voorkomen (DM)

Minirobotjes injecteren in het oog kan blindheid voorkomen – Multimedia – De Morgen.

Als ik zo een titel lees ga ik er automatisch op klikken. Eerst voelde ik me een beetje bij de neus genomen, het gaat over “misschien” en succesvolle testen die er gedaan zijn in water. Water. Nog niet in een oog.
Toen las ik de laatste paragraaf, en begon boenk te janken:
“Wetenschappers hebben trouwens eerder al robotjes gemaakt die medicijnen kunnen toedienen of littekenweefsel kunnen verwijderen van het oog.”
“of littekenweefsel kunnen verwijderen van het oog”

Ooooooooh, neem MIJ als ge dat ooit wilt uitproberen in België. Of in Nederland, of in Duitsland, of in Frankrijk, of in Engeland, of of of, maakt niet uit. Neem MIJ! Start nieuwe huilbui. Soms moet het zorgvuldig weggestopt verdriet er gewoon uit ;-(

lees meer