Rug 1–An 0,5

Er zijn een paar redenen waarom je dit jaar nog bijna niets van mij gelezen hebt. De belangrijkste reden is dat ik veel te veel gewerkt heb. Weinig tijd hebben, gestresseerd zijn en spitsvondige blogposts schrijven gaan niet samen. Wat ook niet samengaat, is pijn hebben en grappig proberen te zijn. Wat wél goed samengaat, is gestresseerd zijn, pijn hebben en sporten. Sporten. Yep, sporten. Ik.

Creatievelingen zijn per definitie niet sportief, en ik vorm daarop geen uitzondering. Ontspannende fietstochtjes maken en een wandelingetje van een uur in de natuur, geen probleem, altijd graag gedaan, maar zo echt sporten sporten, zo van: “het zweet loopt van alle kanten van uw lijf af en ge hebt geen flauw idee waar het vandaan blijft komen”, dat soort sporten: nooit een fan van geweest.

Tot mijn rug, die met de week meer en meer pijn deed, zoveel pijn begon te doen dat ik geen seconde meer in bed kon liggen van de pijn. Mijn matras van 4 jaar oud bleek een fabricagefout te hebben… en mijn bekken bleek geblokkeerd. 10 Maanden rugpijn kort samengevat: noch mijn nieuwe matras, noch de 3 maanden durende “gewone” kine, noch de dagelijkse oefeningen die ik braaf deed, noch het wekelijkse zwemmen, noch de ergonomische herinrichting van mijn bureau bleken voldoende te helpen om terug “normaal” te kunnen leven. Liet mij een half uur op een stoel zitten en ik begon te wenen van de pijn. Alle andere dingen deden “gewoon” pijn, dag en nacht.

Nu ben ik sinds een 3-tal maanden het rugreconditioneringsprogramma aan het volgen in het Jessa ziekenhuis. Rugschool, en sporten sporten en nog eens sporten. Het heeft lang geduurd, maar ondertussen doet het echt deugd, zo zweten uit elke porie, ik kijk zelfs uit naar de volgende sessie. Het gaat gelukkig al een pak beter met mijn rug: wakker worden van de pijn is er niet meer bij, ik heb al regelmatig een halve pijnvrije dag, en de pijn is minder intens. Met veel dank aan de geduldige kinesisten die mijn oefeningen blijven controleren en corrigeren.
Ik kan fietstochten maken zoals nooit tevoren: bergop en tegenwind deren mij niet meer, want ze zijn altijd minder erg dan het wattage van de hometrainer in de fysiotherapiezaal; en dankzij mijn sterk verbeterde conditie kan ik een pak verder van huis rijden dan voordien, heerlijk. En als ik het zelf mag zeggen: ik zie er ook beter uit, zo met wat spieren.

Maar zitten blijft een probleem. Ook dat gaat al een stuk beter (toch als ik actief kan zitten zoals op mijn zitbal of ergonomisch krukje), maar zoals een “normale” mens zittend werken (mijn pc werk doe ik voornamelijk staand), een terrasje doen, uit eten gaan of, het ergste van alles: een autorit maken: neen, zeker niet met plezier. Ook niet met zithulpmiddelen.
Er zit maar 1 ding op: bewegen, bewegen, bewegen en bewegen, tot al mijn spieren sterk genoeg zijn om te doen wat ze moeten doen: mij terug normaal laten functioneren. Voorlopige tussenstand: Rug 1 – An 0,5. Ik hoop op minstens een gelijke stand over nog eens 3 maanden.

1 reactie op “Rug 1–An 0,5

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *