ANV

Oh-oh. Ik zie nu ineens hoe lang het al geleden is dat ik hier nog eens iets heb geschreven, dus bij deze: ja hoor, ik ben er nog! Springlevend, zelfs . Het lange stilzwijgen is een combinatie van een paar weken niet tegen een computerscherm kunnen (oog), dan plots een paar weken veel werk, en daarna het onvermijdelijke ‘ik wil nog zoveel andere dingen doen’. En eerlijk gezegd negeer ik deze blog gewoon, ik probeer hem te vergeten, omdat ik er nog ZOveel werk aan heb voor ik er terug tevreden over ben, dat ik het niet wil weten . Dan ga ik liever wat tekenen in mijn atelier. Of een fietstochtje maken. Ik heb nog een hoop mooie foto’s die ik hier zou willen plaatsen, maar ik wil daar dan weer zoveel mee dat het teveel werk is om eraan te beginnen. Ach, het komt nog wel hoor, ooit .

Zoals je merkt wordt er voor en achter de schermen naarstig gewerkt aan deze blog.

Voor de mensen voor wie dit geen chinees is: ik had een blogger account, maar blogger laat sinds gisteren geen eigen ftp-hosting meer toe, dus ben ik nu veranderd naar wordpress. Aangezien ik niet alles tegelijk kan, ben ik nu vooral bezig met te maken dat alles hier staat, en niet met hoe het eruit ziet. En dat is heeeeeeel raar voor een designer :-s. Ik vrees zelfs dat het nog een tijd gaat duren voor ik tijd heb om er terug een eigen design op te zetten . En ja, ik heb al wp designs gemaakt voor andere mensen, dus ja ik kan dat ook voor mezelf. Alleen is tijd maken altijd net een tikkeltje moeilijker als het voor mezelf is… Maar het komt dus nog hè

Zo’n 25 jaar geleden kreeg ik de oude fiets van mijn grootmoeder om mee rond te rijden, nadat ik mijn spiksplinternieuwe fiets “per total” had gereden door tegen een strategisch opgestelde bloembak (verkeersremmer :-s) op te knallen.

Het was direct grote liefde tussen de oude fiets en mezelf. Hij reed goed, en veel, héél veel. Van thuis in Houthalen naar school, naar de avondacademie in Zolder, naar fuiven en café’s in Heusden, naar afspraakjes met liefjes die ik nog niet mocht hebben, naar mijn vakantiewerk in Hengelhoef, …  .

Hij verhuisde mee van Houthalen naar Hasselt bij mijn huwelijk, en toen ik (ondertussen ook al 10 jaar geleden
:-s) bij Men@Work begon, was ik zo blij als zot dat ik met mijn fiets kon gaan werken. Kortom: als die fiets kon schrijven, ik zou zelf het boek kopen dat hij uitbracht.

Maar eerlijk is eerlijk: al prijkt er fier ‘Cycles Royal Modern’ op zijn borst, hij is verroest. En ongeveer alle onderdelen zijn aan vervanging toe. Of zoals een stadswacht onlangs grapte: “als ge daar mee naar school zou gaan op de dag dat wij daar de fietsen controleren, zou ge een briefke meekrijgen voor uw ouders” .

En dus heb ik gisteren, uiteindelijk dan toch, een nieuwe fiets gekocht. Maar voor ik mijn prille liefde aan u voorstel, wil ik eerst gepast afscheid nemen van mijn oude vriend. Want zeg nu zelf: zo’n fietsen maken ze niet meer. Kijk eens naar die afwerking, naar die krullende details, naar de liefde waarmee deze fiets gemaakt is. Neen, zo’n fietsen maken ze écht niet meer.

Maar eerlijk gezegd wil ik niet weten wat er zich onder / in mijn handvat afspeelt…

Oh ik ben zo blij: 2009 was al even om zeep, nu is het ook bijna voorbij!

is het meest overschatte vlaamse gerecht dat ik ooit gegeten heb… dat is begot gewoon eetsoep :-/ dat maak ik anders in 1/4de van de tijd en dat smaakt juist hetzelfde. Kookboeken en receptensites: allemaal afzetters zeg ik u!

mooie bloemen, en een mooie foto van die mooie bloemen … en dat allemaal dankzij 1 en dezelfde man

en Anneke had haar fototoestel niet bij
Ach, een gsm foto is beter dan niks:

kastanjes!

Ik kan me niet herinneren er ooit zo’n grote gezien te hebben als dit jaar! Fijn om ze te rapen, maar wat doet een mens er daarna weer mee hè

+ 3,5 kg! Flink hè Nu vallen er allicht wat mensen achterover, aangezien ik eindelijk terug op gewicht geraakt was (-12 kg meneer, lang leve de ww , maar het was het allemaal waard! Vooral de dagen dat het me echt niet ging overdag was dat lekker eten ‘s avonds zoooo zalig. En ik heb regelmatig gedacht: ‘en wat dan nog, na de vakantie zijn er 2 opties: ofwel gaan mijn amandelen eruit en kan ik 2 weken enkel nog maar door een rietje eten, en in het beste geval moet ik terug diëten, wat ook niet erg is ten opzichte van het alternatief.’

Wat van de 2 het nu gaat worden, wel, dat weet ik nog niet, maar ik heb goede hoop dat het diëten gaat worden Ben na de terugvlucht direct naar de dokter gegaan, ik verwachtte de dag nadien weer zo ziek als een hond te zijn, maar dat was niet geval! Jippie! Mijn amandelen zijn nog altijd opgezwollen en doen me bijgevolg pijn, maar ik had geen acute ontsteking meer zei de dokter, en het ziekgevoel is weggebleven tot nu toe. Sweet! Ben nog niet echt fit te noemen, maar alleszins veel beter!

Misschien was het Kretenzische middel tegen keelontsteking dan toch het enige echte werkende? Een vriend vertelde me dat hij zo aan het trekken van zijn amandelen ontsnapt was, 20 jaar geleden: nà de antibiotica kuur, iedere dag ‘s morgens (voor ge iets eet of drinkt) en ‘s avonds gorgelen met een dik half glas water, daarin een koffielepel zout en het sap van 1 citroen. 3 minuten gorgelen telkens, en dat een maand lang blijven volhouden. Ik ben daar in Kreta mee begonnen, aangezien ik toch niks anders kon doen, en die maand zal ik volmaken. Of het gaat volstaan om mijn amandelen te redden weet ik niet, heb nog altijd pijnstillers nodig, maar het gaat de goede kant uit
En die kilo’s? Wel, er zijn er al 2 weer verdwenen )

Het was een heerlijk zonnig dagje aan zee, zo de laatste dag van Dee zijne "congé"

(met dank aan Dee voor de 2de foto, even geript van zijne blog )