Van in de lagere school herinner ik me welgeteld 1 dag dat ik onder de middag in school ben blijven eten. Vre-se-lijk vond ik die drukke lawaaierige refter met de geur van grootkeuken soep en de schreeuwende oppas met de bedoeling ons stil te krijgen. Ik was een gelukskind, mijn moeke was thuis en ik kon iedere middag naar huis fietsen en zelf verse boterhammekes smeren. Dagen leken dubbel zo lang als ik toch eens onder de middag op school moest blijven… of op het werk. Als ik het middag is, wil ik op mijn fiets springen en thuis een boterhammeke gaan eten. Maar dat gaat niet als je in Hasselt woont, en in Brussel werkt. God-zij-dank is dat maar 2 dagen per week. En duurt dat maar tot eind deze maand. Maar in tussentijd denk ik iedere middag: ik wil naar huis!

Elk kwartaal is van het datte, dan moet ik al mijn facturen verzamelen om ze aan mijn boekhoudster te overhandigen. Sommige kwartalen is dat simpel, dan zijn het enkel de maandelijkse vaste kosten en een accidenteel computeronderdeel. Maar het afgelopen kwartaal, ooooh zucht. De reden: bonnekes. Bonnekes van de brico, van de gifi, van de gamma, van de hubo, … kortom: bonnekes van winkels die op het eerste zicht niets met mijn beroep te maken hebben. En de dingen die erop staan, doen de gemiddelde mens ook eerder ‘Ja hoor, mooi geprobeerd.’ denken. Scharnieren? Lakverf? Schuurpapier? Verstuiver? Sierpleister!? Zucht. Hoe moet ik uitgelegd krijgen dat die dingen daadwerkelijk beroepsonkosten zijn zodat die bonnekes niet gewoon in de vuilbak belanden? 

Ik doe een poging: op de foto hieronder zie je mijn kunstwerkje ‘Verloren Iconen 01’. Hoofdbestanddeel: hout: dat heb ik eerst geschuurd, dan aan elkaar gemaakt met scharnieren, geverfd met lakverf, en mijn penseel heb ik nadien uitgewassen in de white spirit van bonneke 531. Voila. Een beeld zegt écht zoveel meer dan woorden :-).

O ja: de sierpleister, die ben ik aan het gebruiken in het kader van mijn Project Steenkool (waarover later meer), en die verstuiver, die vind je terug op de tafel van mijn vorig bericht, die dient om de klei vochtig te houden.

En het spijt me dat ik je de factuur van de electrische zaag niet bezorgd heb, een paar jaren geleden. Want ik heb die blokjes hout zelf uit een palet gezaagd dat wortel stond te schieten in de garage. Toen ik dat kocht wist ik zelf nog niet dat ik er zo’n rare dingen mee ging doen. ;-)

Het is alweer een hele tijd geleden, zo een nieuwe bouwdoos voor Dee ;-). Er verandert wel regelmatig een onderdeel in mijn computer, maar om de zoveel jaar is er meer werk aan mijn PC dan de harde schijf en een coolerke vervangen, of die ene kaart die toch écht te traag geworden is of de geest gegeven heeft. Tijd voor tabula rasa, oftwel: knutselen met veel nieuwe onderdelen, en zélfs een nieuwe kast erbij. Al blijf ik zagen dat ik mijn oude wil houden omdat die oude witte kast veel beter in mijn bureau past (leest: verdwijnt) dan die nieuwe zwarte. Een vrouw moet prioriteiten stellen, nietwaar ;-). Zeker als ze aan design doet om hare boterham te verdienen. Maar Dee weegt nu eenmaal zwaarder door dan mij (grinnik), dus heb ik dat pleit verloren.
Het resultaat van al dat knutselwerk gaat een super super super snelle computer zijn voor mij, zodat ik super super super snel kan werken. Dus laat die opdrachten maar super super super snel binnenstromen! :-)

Dankjewel alweer, grote tovenaar!

Cooler’ke’ :-) voor een frisse PC tijdens de lange hete zomers die gaan komen.	Zo’n moederbord is tegenwoordig wel mooi.

Vergeet superman, hier is superAn! Ik ben gisteren met de fiets naar de boekhouder geweest, en wegens mooi weer en geen werk met een hele grote omweg naar huis gereden. Excuseer: naar huis gevlogen. Kijk maar, de foto bewijst het: volgens de gps van mijn gsm, was mijn maximum snelheid gisteren 751.7 km/uur. En nu gij weer! :-D

Oh-oh. Ik zie nu ineens hoe lang het al geleden is dat ik hier nog eens iets heb geschreven, dus bij deze: ja hoor, ik ben er nog! Springlevend, zelfs :-). Het lange stilzwijgen is een combinatie van een paar weken niet tegen een computerscherm kunnen (oog), dan plots een paar weken veel werk, en daarna het onvermijdelijke ‘ik wil nog zoveel andere dingen doen’. En eerlijk gezegd negeer ik deze blog gewoon, ik probeer hem te vergeten, omdat ik er nog ZOveel werk aan heb voor ik er terug tevreden over ben, dat ik het niet wil weten :-). Dan ga ik liever wat tekenen in mijn atelier. Of een fietstochtje maken. Ik heb nog een hoop mooie foto’s die ik hier zou willen plaatsen, maar ik wil daar dan weer zoveel mee dat het teveel werk is om eraan te beginnen. Ach, het komt nog wel hoor, ooit :-).

Zoals je merkt wordt er voor en achter de schermen naarstig gewerkt aan deze blog.

Voor de mensen voor wie dit geen chinees is: ik had een blogger account, maar blogger laat sinds gisteren geen eigen ftp-hosting meer toe, dus ben ik nu veranderd naar wordpress. Aangezien ik niet alles tegelijk kan, ben ik nu vooral bezig met te maken dat alles hier staat, en niet met hoe het eruit ziet. En dat is heeeeeeel raar voor een designer :-s. Ik vrees zelfs dat het nog een tijd gaat duren voor ik tijd heb om er terug een eigen design op te zetten :-(. En ja, ik heb al wp designs gemaakt voor andere mensen, dus ja ik kan dat ook voor mezelf. Alleen is tijd maken altijd net een tikkeltje moeilijker als het voor mezelf is… Maar het komt dus nog hè ;-)

updateje: ik had me vergist, het waren typepad blogs die ik al gemaakt had voor klanten, en dat is blijkaar heel wat eenvoudiger dan wp :-/

Zo’n 25 jaar geleden kreeg ik de oude fiets van mijn grootmoeder om mee rond te rijden, nadat ik mijn spiksplinternieuwe fiets “per total” had gereden door tegen een strategisch opgestelde bloembak (verkeersremmer :-s) op te knallen.

Lees verder »

Oh ik ben zo blij: 2009 was al even om zeep, nu is het ook bijna voorbij!

is het meest overschatte vlaamse gerecht dat ik ooit gegeten heb… dat is begot gewoon eetsoep :-/ dat maak ik anders in 1/4de van de tijd en dat smaakt juist hetzelfde. Kookboeken en receptensites: allemaal afzetters zeg ik u! ;-)

mooie bloemen, en een mooie foto van die mooie bloemen … en dat allemaal dankzij 1 en dezelfde man :-)