Londen is lawaai. Londen is druk. Londen is indrukwekkend. Londen is vermoeiend. Londen is interessant. Londen is groot. Londen is luid. Londen is … uitputtend. En lawaaierig.

Dag 2 (20 november ) gingen we ’s morgens naar The National Gallery zodat ik dat schilderij van Turner kon gaan bewonderen.

De korte wandeling naast, en het boottochtje op de Thames er naartoe waren fantastisch. De zon die door de mist breekt, de bruggen, de torens, dat tegenlicht… het koste me geen enkele moeite om me datzelfde met een rode avondzon voor te stellen, en daarmee leken een hoop schilderijen in mijn hoofd tot leven te komen. Prachtig.

Lees verder »

ZO een titel voor een tentoonstelling, en dat op ZO’n locatie (C-Mine Genk & het atelier van Piet Stockmans), dat werkt voor mij als honing voor een beer, of zoiets . Als degene die onder zo’n titel dan ook nog eens de Limburgse grootmeester van het zwart is, oftewel Ado Hamelryck, dan kon het niet anders of ik moest dat gaan bewonderen. Ook Mijnen bezoeken hoort tot project steenkool, moest dat nog niet duidelijk zijn ;-). Man man man, wat een locatie! Schit-te-rend gewoon. (de foto’s hieronder kan vergroten door erop te klikken)

Lees verder »

Schilderen met klei, het is zo eens iets anders. Sterker nog: het is compleet iets anders. ZO anders, dat ik het zelfs zonder nadenken ‘verven’ noemde in de titel, terwijl het wel degelijk om ’schilderen’ gaat, en ik mij al heel mijn leven vreselijk erger aan het door elkaar gebruik van die termen. (Voor de onwetenden onder jullie: ‘verven’ is een laag verf op iets zetten, zoals op een muur. Een muur, een kamer, een huis VERF je. ‘Schilderen’ is iets meer doen met die verf, een schilderij maken. Zo, blij dat deze kwestie bij deze eindelijk verduidelijkt is .)

Soit, ik ben deze week dus uuuuuuuuuuuuren bezig geweest met verven, euh, schilderen met klei, dagen aan een stuk. Op witbakkende leerharde klei met  zwartbakkende klei. En mengels van die 2, veel mengsels. Echt makkelijk gaat dat niet, met al die korrels. De manier waarop mijn penseel aanvoelde leek op de weerstand die je voelt als je met  een verfborstel over een bakstenen buitenmuur gaat. Maar het was wel plezant eigenlijk, zo nog eens iets, euh, herkenbaars schilderen, dat was echt wel lang geleden. Wat het was, dat kom je nog wel te weten, als de tijd rijp is. Wat in keramiektermen bijna zoveel betekent als: tegen dat het gebakken is ;-).

Vorige week eindelijk naar deze tentoonstelling van Edvard Munch gaan kijken in Rotterdam, dat stond al lang op mijn verlanglijstje en de tentoonstelling loopt nog maar tot 20 februari. Ik hou van het werk van Munch en ik keek er echt heel erg naar uit om zijn werk in het echt te zien … maar ik ben heel heel heel erg teleurgesteld naar buiten gekomen. Beste noorderburen, jullie zijn gi-gan-tisch gedaald in mijn achting. Ik dacht dat jullie goed waren in het organiseren van tentoonstellingen. Niet dus.
Na het betalen kwamen we in een inkomhal, dacht ik. Beetje in de sfeer komen op weg naar de echte tentoonstelling, met metershoge en -brede uitleg op panelen die kris-kras door de ruimte opgesteld stonden. Een voorbeschouwing op. Maar neen, dit bleek zowaar de tentoonstelling te zijn!

Munch staat zo al niet echt bekend om zijn euh, hoe zal ik het zeggen, consistent oeuvre, als jullie dan nog eens een wanorde creëren in een lelijke ruimte met een vreselijke belichting, en meer aandacht leggen op de uitleg over het werk dan op het werk zelf, dan draai ik mij in Munch zijn plaats om in zijn graf. Foei! Foei! Foei! Echt waar, foei! 

Lees verder »

(Dit is deel 2. Klik hier om deel 1 te lezen)
Zoals ik in mijn vorig bericht al schreef zat ik dus in Antwerpen voornamelijk zwarte schilderijen te maken toen de laatste Limburgse steenkoolmijn sloot. Onder mijn motto “Zwart is niet Zwart” (meer info) zocht ik verschillende manieren om leven, om licht in mijn zwarte schilderijen te brengen. Door de olieverf op verschillende manieren te bewerken reflecteerde het licht er anders op, waardoor je verschillende ‘tinten’ zwart zag. Je vindt hier geen foto’s van dat werk terug omdat ik er moeilijk 1 beeld kan opplakken, ter illustratie deze 2 foto’s van 1 van mijn blokken steenkool:

dezelfde blok 2 x anders belicht, en het lijken 2 verschillende blokken.
Steenkool paste dus qua ‘zwartheid’ perfect in het plaatje waar ik toen mee bezig was, maar hoe verenig je steenkool en schilderkunst? Ik vond er een oplossing voor, maar maakte er slechts 1 werkje mee.
Lees verder »

Wanneer het net begonnen is, mijn fascinatie voor steenkool, weet ik niet, maar ik heb een sterk vermoeden dat het gewoon met de paplepel ingegeven is. Al kan het ook al in de moedermelk gezeten hebben, getuige deze mooie foto van de Houthalense schachtblokken, getrokken door mijn moeder. En zoals in elke rechtgeaarde Limburgse familie, hebben zowel mijn vader als mijn grootvader in de mijn gewerkt.

Toen eind jaren ‘80 de meeste Limburgse steenkoolmijnen gesloten werden zette dat heel Limburg op zijn kop. Ik zie het nog zo voor mij, de verontwaardiging, de betogingen, en later het verdriet. Vrienden van mij die in de mijn werkten volgden omscholing om in de bouw aan de slag te gaan. En midden deze woelige tijd ’studeerde’ ik Schilderkunst.

Lees verder »

Elk kwartaal is van het datte, dan moet ik al mijn facturen verzamelen om ze aan mijn boekhoudster te overhandigen. Sommige kwartalen is dat simpel, dan zijn het enkel de maandelijkse vaste kosten en een accidenteel computeronderdeel. Maar het afgelopen kwartaal, ooooh zucht. De reden: bonnekes. Bonnekes van de brico, van de gifi, van de gamma, van de hubo, … kortom: bonnekes van winkels die op het eerste zicht niets met mijn beroep te maken hebben. En de dingen die erop staan, doen de gemiddelde mens ook eerder ‘Ja hoor, mooi geprobeerd.’ denken. Scharnieren? Lakverf? Schuurpapier? Verstuiver? Sierpleister!? Zucht. Hoe moet ik uitgelegd krijgen dat die dingen daadwerkelijk beroepsonkosten zijn zodat die bonnekes niet gewoon in de vuilbak belanden? 

Ik doe een poging: op de foto hieronder zie je mijn kunstwerkje ‘Verloren Iconen 01’. Hoofdbestanddeel: hout: dat heb ik eerst geschuurd, dan aan elkaar gemaakt met scharnieren, geverfd met lakverf, en mijn penseel heb ik nadien uitgewassen in de white spirit van bonneke 531. Voila. Een beeld zegt écht zoveel meer dan woorden :-).

O ja: de sierpleister, die ben ik aan het gebruiken in het kader van mijn Project Steenkool (waarover later meer), en die verstuiver, die vind je terug op de tafel van mijn vorig bericht, die dient om de klei vochtig te houden.

En het spijt me dat ik je de factuur van de electrische zaag niet bezorgd heb, een paar jaren geleden. Want ik heb die blokjes hout zelf uit een palet gezaagd dat wortel stond te schieten in de garage. Toen ik dat kocht wist ik zelf nog niet dat ik er zo’n rare dingen mee ging doen. ;-)

Het is eigenlijk al van 11 november vorig jaar geleden dat Dee & ik naar deze tentoonstelling geweest zijn in het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten in Antwerpen, dus ik kom er een beetje laat mee, maar toch nog net op tijd:
“Gaat dat zien, gaat dat zien!” Er hangen echt wel heel goede werken, het foldertje ligt nog altijd langs mijn pc, en ik krijg nog altijd zin om vreemde voorwerpen tegen mijn doeken te smijten als ik er naar kijk :-).
Kortom: een aanrader. U hebt nog tot 23 januari 2011!

Het voorbije weekend zijn we eindelijk naar het nieuwe Centre Pompidou in Metz geweest, iets wat al lang op mijn verlanglijstje stond. En ik ben ZO zwaar onder de indruk, dat ik er nog niet in slaag om uit te leggen wat en waarom het zo ongelofelijk indrukwekkend was. Zelfs foto’s sorteren en kiezen welke foto’s ik hier ga plaatsen, lukt nog van geen kanten. Dus hier is er eentje van de buitenkant, als start. Over een paar dagen de rest en een woordje uitleg, als ik wat bekomen ben :-)