ANV

Absynthe Minded. En ik dus ook, anders had ik deze bewogen foto niet kunnen trekken . ‘t concert was goed en af, al hadden er voor mij wel meer hardere nummers in de setlist gemogen, respect voor die gasten, serieus. Maar hetgeen waar ik nu echt iets over kwijt moet, is de zaal.

Die fameuze nieuwe concertzaal van de Muziekodroom: ik haaaaaaaat die zaal. Wat was er mis met de oude Muziekodroom? Ok, er moest een school in komen enzo, en de akoustiek van deze zaal is allicht veel beter, maar waar o waar is de gezelligheid naartoe? Noem me een watje, noem me een oude zaag, maar ik ga 1000 keer liever naar een concert in een zaal waar er buiten een podium ook nog een toog is, en het bijbehorend licht en beetje geroezemoes, en een deur naar een wc, en een buitendeur, en nog zo van die dingen.
Deze nieuwe zaal is voor mij een nachtmerrie. Mijn eerste reactie bij het binnenkomen was net hetzelfde als de vorige keer: weg, loop weg, snel! Ten eerste is het er veel, maar dan ook veel en veel en veel te donker. Het enige licht dat er is, komt van het podium. Stel u nu voor dat ge net zoals mij op ooghoogte alleen de ruggen van andere mensen ziet, en als ge op uw tippen gaat staan een flard licht rond hun hoofd. En stel u er meteen ook bij voor dat ge heel slecht ziet in het donker. Ge wordt dus gewoon ‘opgesloten’ (zo voelt het absoluut aan) in een donker kot waar ge geen steek ziet, volgepropt met mensen (quota mensen, verkoop minder kaarten voor die zaal, pleassse). Aan de rechterkant is de inkomdeur, en daar is het drummen, dus voor mijn lengte gelijk aan geen lucht krijgen. Aan de linkerkant is er meer plaats, dus wij naar de linkerkant. Maar waar zijn “alle” deuren? Aan de rechterkant. Ik heb zitten rondkijken op zoek naar de nooduitgangen omdat het zo beklemmend aanvoelde. Normaal zijn die aangegeven met veel licht, ik had Dee zijn hulp nodig (een grote man is onontbeerlijk) om mij te vertellen dat er 3 uitgangen zijn aan de rechterkant. De zaal staat propvol. Om de zaal te kunnen verlaten, stel gewoon om naar de wc te gaan, moet ge al ettelijke minuten wringen tussen de mensen door om van links naar rechts te geraken. Wat als ge daar onwel wordt? Wat als daar brand uitbreekt? Hoe geraakt ge in hemelsnaam die zaal uit als ge aan de linkerkant staat? Ik begrijp het niet. Het is een nog nieuwe zaal, de veiligheidsvoorschriften zijn heel streng, dus technisch gezien zal het wel volledig in orde zijn. Maar zo voelt het absoluut niet aan, wetende dat die concertzaal dan ook nog eens op de eerste verdieping is ipv op de begane grond zoals vroeger.

Het is duidelijk dat ze deze concertzaal voor het geluid gebouwd hebben. Het geluid was perfect. Proficiat.

Al wie mij een beetje lang kent, vindt het niet meer dan normaal dat ik al maanden zat te springen van ongeduld: een New Wave festival, éindelijk!
Jiehaa! En de affiche zag er veelbelovend uit! Oorspronkelijk. Mijn enthousiasme smolt een stuk toen ik de dag voor Sinner’s Day de line up ging bekijken…

14.00 – 14.30 u  NEON JUDGEMENT
Om 14u, 14u!? Op ne zondag, om 14u. Had veeeeeel hoger op de affiche moeten staan. Zo ongeveer net onder Front 242. Niet gezien dus.

14.45 – 15.30 u  LYDIA LUNCH
Lydia wie!? Ik was in de jaren ‘80 een wandelende New Wave encyclopedie, en ja een mens vergeet al wel eens iets , maar neen, sorry, van miss lunch had ik nog nooit gehoord, en alleen al daarom hoorde ze niet thuis op het festival, nèh. Of was het toeval misschien dat dit ook net de enige was die niét vermeld werd in de radiospots?

15.45 – 16.30 u  BOLLOCK BROTHERS
De Bollock Brothers doen altijd op hun minst wat ze horen te doen, en meestal nog wat extra ook. Ze waren al bezig toen ik binnenkwam, dus veel kan ik er niet over zeggen. Maar goed zijn ze altijd, en een slecht woord komt er niet uit mijn mond, om een reden waarin volgende woorden passen : verjaardag – duikboten – De Link.

16.45 – 17.30 u  ANNE CLARK
Het is (was algemene kennis in New Wave middens, dat Anne Clark niet gewoon slecht is live, maar zelfs rotslecht. Dat was zo in de jaren ‘80, en dat was nog altijd zo in de jaren ‘90 toen ik, ondanks vele waarschuwingen, toch ging kijken naar haar. Dé vraag was dus nu of er iets veranderd zou zijn. Afgaande op de commentaren die ik rondom mij opving na haar optreden: neen. Afgaande op mijn eigen mening: ja. Ik vond ze echt veel beter dan vroeger, maar de eerlijkheid gebied me om eraan toe te voegen dat ik echt niet in mijn normale doen was. Ik vond zelfs de Maes pils lekker! Of zou dat nieuw recept écht zoveel beter zijn?

17.30 – 18.00 u   ANDY ROURKE  (DJ set/ Part 1)
De DJ sets waren compleet overbodig, en totaal niet to the point. Iedereen die weet hoe ge een CD speler moet open- en dichtdoen en een stapeltje New Wave verzamel CD’s heeft, zou beter gedraaid hebben. Kortom: ge had serieus zwaar moeten zoeken in de zaal om iemand te vinden die het slechter zou doen dan die 2 mannen.

18.00 – 19.00 u  GANG OF FOUR

Oorspronkelijk stonden hier de Psychedelic Furs, die ik wel had willen zien…  Gang Of Four als vervanging … mmmmm, ik weet het zo niet, dacht ik op voorhand. En achteraf gezien: euh, wel, ja, euh … het stoorde niet. Tenminste, dat was zo de eerste helft van de set ongeveer. Dat was zo, tot er iemand achter de PA ineens de schuif van het geluid opentrok, alsof ie dacht: ‘”Wel, jullie hebben allemaal fijn kunnen horen tot jullie 40ste, maar NU is het gedaan!”  Miljaar wat was dat! Onmiddellijk vingers in de oren, overal rondom mij ook. Maar dat geluidsniveau dat bleef gewoon zo staan… en dus heeft Anneke de rest van de avond het podium niet meer van kortbij kunnen zien, want kortbij gaan staan was gelijk aan het hoorschade oplopen. Hufters.

19.00 – 19.30 u  ANDY ROURKE (DJ Set/Part 2)

19.30 – 20.30 u  GARY NUMAN

HALELUJA! Thank God for Gary Numan. Die was goed, écht goed. Zo goed, dat ik al een hele week nummers van Gary Numan zit te beluisteren. Man heb ik die kerel onderschat! Ik ben vroeger nooit echt op “Gary Numan onderzoek” uitgeweest (lees: nooit LP’s van hem uit de discotheek ontleend) en daar heb ik blijkbaar iets mee gemist. Dit was echt goed, het optreden had alles, inclusief autenthieke uitgelopen zwarte mascara Gary Numan saved Sinner’s Day. Thank You Gary!

20.30 – 21.00 u  PETER HOOK (DJ set/ Part 1)

21.00 – 22.00 u  THE HUMAN LEAGUE

Wel, ja, euh, The Human League. Had naar mijn mening beter een week later (we love the eighties) op de affiche gestaan. Ik heb niks tegen The Human League, maar het is geen New Wave*, en nog vele minder Punk. Blijkbaar was het wel een publiekstrekker. Bizar. Niet slecht hè, maar niet op zijn plaats op dit festival.
*1 nummer (Being Boild) is niet voldoende om het kwaliteitsmerk ‘New Wave’ opgeplakt te krijgen.

22.00 – 22.30 u  PETER HOOK (DJ set/ Part 2)

22.30 – 23.30 u  FRONT 242

Ik hou héél erg van 1 CD van Front 242. Ik weet niet hoeveel CD’s die mannen in de loop der jaren hebben uitgebracht, maar dat moeten er veeeeeeel zijn… kortom: het percentage nummers dat ik goed vind op een Front 242 optreden is erg klein, en, zeker als Dee erbij is, is er geen geduld om te wachten op die nummers. Retour a home dus.

Tot slot:

Aan de excuses op de website te zien, heeft de organisatie de belangrijkste lessen al geleerd:
- dertigers en veertigers pikken het niet dat ze zowaar opgesloten worden in een zaal (terug buiten was gelijk aan opnieuw inkom betalen :-/ )
- er zijn nog altijd véél New Wavers. De accomodatie was inderdaad heel erg ontoereikend, op alle gebied.
Aan de tieners die de bediening van de drankstand deden op de Camden Market: Rilatine is enkel bedoeld voor hyperactieve mensen.

Slechte foto’s, maar ‘t zijn foto’s …
Valt het op dat ik het een knap logo vind?

01/11/2009 -  16.15 uur

01/11/2009 – 18.36 uur

01/11/2009 – 19.41 uur

01/11/2009 – 21.06 uur

01/11/2009 – 21.22

The Scabs

waren zo vriendelijk om mijn favoriet nummer* pas te spelen toen ik er was. Merci!
* zie suikerrock 2008

Simple Minds

zijn nog altijd Alive and kicking. Nooit mijn favoriete groep geweest (daarvoor zijn ze te soft), bijgevolg was ik er ook nog nooit naar gaan kijken. Ik ben nog altijd geen fan, maar ben wel wat milder geworden met ouder worden en bijgevolg vond ik het concert wel ok, bij momenten (New Gold Dream) zelfs goed. Maak dat mee!

En de prijs voor de langste soundcheck gaat naar … Das Munich! Al een geluk dat ze het wachten waard waren (vond ze live een stuk beter / snediger dan op bovenstaande link)

(update zo 31/5)
Het was de avond van de groepen gisterenavond in Hasselt: buiten de muziekgroepen op alle hoeken van alle straten, ook uitdrukkelijk aanwezig: groepen van zogezegde vrienden die de toekomstige bruid of bruidegom in hun midden een avondje belachelijk kwamen maken in Hasselt (we zijn zo 6 verschillende groepen en 1 verloren gelopen kabouter plop madam tegengekomen), en groepen van zieltjes stemmen ronselende politiekers. En het moet gezegd: een politieker in levende lijven straal negeren als hij u aankijkt is zooooo veel bevredigender dan dat met de posters doen!

koop geen(*) tickets meer voor optredens die vermelden ‘intiem concert’.
’intiem concert’ staat blijkbaar gelijk aan ‘akoestische set’. Akoestische set wil zeggen geen electrische gitaren. En geen drumstel. En geen scherp randje. En dat het wat eentonig wordt. Akoestische set wil zeggen dat Dee na een half uur pijnlijk accuraat het ritme nadoet dat in elk nummer zit. Of waaruit elk nummer lijkt te bestaan. De vinger op de wonde leggen noemen ze zoiets. Daarna kan een mens niet meer luisteren zonder te focussen op dat ritme. En daar wordt een mens niet vrolijk van. Zéker niet als het concert in kwestie van The Gutter Twins is. The Gutter Twins zijn niet vrolijk. Maar hebben wel een scherp randje, normaal gezien…
Kortom: lang zijn we niet gebleven in de MOD gisteren.

(*) tenzij het The Cure, of David Bowie is

Het was een merkwaardige avond gisteren in Opitter, zacht uitgedrukt.

Luc Van Acker had blijkbaar al lang niet meer opgetreden, en ook herbeginnen is moeilijk. Een paar tips, beste Luc: stop niet na élk nummer om iets te zeggen, zo krijg je nooit het vuur in de zaal. Probeer ook niet meer om mensen oooooooooh te laten zingen na ‘do you think I’m sexy’. En probeer dat zéker geen 2 keer na elkaar. Maar voor de rest: keep going!!
Ik kende Luc Van Acker van zijn solo album. Er hing iets als een poster van ‘The Ship’ op mijn kamer, lang geleden. Wat ik duidelijk niet wist (of toch niet meer , is dat dezelfde Luc Van Acker ook achter Revolting Cocks zat. En Ministry. En wat me helemaal blij maakte was dat hij ook daar nummers van speelde! Blijkbaar ken ik àlle obscure new-wave groepen van vroeger nog, want het leek soms wel op een eighties muziekquiz, dat optreden. Wie kent er die groep nog? en hup daar speelde ie een nummer van die groep. Maar altijd op zijn eigen manier, en altijd beter dan het origineel. Buiten obscure groepen passeerden er ook bekende, zoals Depeche Mode met een scherp randje: heerlijk! Er was een nummer waar ik de titel helaas niet van ken, dat over ging in een nummer van Underworld. Subliem gewoon! Naar het schijnt was dit het eerste optreden van zijn nieuwe tournee. Het kan dus alleen maar nog beter worden. Allen daarheen zou ik zo zeggen!
[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=X6aimibFW3U]

Schmutz daarentegen heeft de tand des tijds met glorie doorstaan. Uiteraard zijn ook zij 20 jaar ouder geworden, maar hun enthousiasme hebben ze bewaard. Het liep gesmeerd, de zanger is nog steeds even goed bij stem en de vonk sloeg terecht over naar de zaal.
Voor alle mensen die hun platenspeler weggedaan hebben: Lipservice is eindelijk ook uit op CD. Zelf hou ik het bij mijn oude, gesigneerde vinyl versie

The Bollock Brothers hadden net als Luc Van Acker technische problemen. Wat ook bij hen tot het gevolg had dat ze in het begin om de haverklap moesten stoppen, en rare dingen begonnen te doen, zoals daar zijn: beweren dat ze de Rolling Stones waren (om dan daar een stukje van te zingen), beweren dat ze de Sex Pistols waren (om daar dan een volledig nummer van te spelen) om uiteindelijk het podium maar helemaal te verlaten… en nog wat later door de micro te vragen of er nog iemand een amplifier in hun cammionet had staan die ze mochten lenen?
Eens de reddende engels van Schmutz hun versterker terug op het podium stond volgde er een strak, maar kort optreden. Gelukkig kwamen ze nog terug, en toen wisten ze niet meer van ophouden. Na nog een handvol echte Bollock nummers begon de zanger zich vragen te stellen: “Should I stay or should I go?” geen duidelijk antwoord uit de zaal. Wat zorgde voor een “Beeld u in dat wij het podium verlaten hebben, en jullie zijn allemaal naar huis, ok? Everybody has left the building. Dan gaan wij nu wat jammen en jullie zijn er dus niet meer” Wat volgde was onder andere een nummer van Eric Clapton door The Bollock Brothers. Het moet zowat 3u geweest zijn toen ze uiteindelijk dan toch stopten. Zoals ik al zei in het begin: het was een merkwaardige avond.

En ja, ik het weet, mijn foto’s trekken helemaal op niks, wat wil je met enkel een gsm in de hand. Gelukkig waren er fotografen genoeg, en kan je nu prachtige foto’s bekijken op de site van fotograaf Hans Coppens. Wel erg ver naar beneden scrollen om bovenstaande groepen te zien, er was eerder op de dag namelijk ook al een heel programma. Voor een iets jongere generatie, neem ik aan

20 jaar en evenveel kilo’s later.