Iedereen die mij een beetje kent weet ik dat een "klein" Cure fanneke ben ;-).
Ik ben een paar keren naar een concert geweest, en ik heb een klein collectieke plaatjes van hen:

Nu heb ik onderstaand schilderijtje gemaakt voor een wedstrijd(*), waardoor ik dit  gedrukt als platenhoes voor de single "Friday I’m in Love" kan winnen, gesigneerd door The Cure, zelfs.

Ik zou dus een klein beetje blij zijn als je voor mij zou willen stemmen(**), zo tussen 19u vanavond en 26 januari, op deze link:
http://tinyurl.com/anvcuresleeve

Alvast een klein beetje bedankt

Lees verder »

Mijn schilderijen een naam geven in de volgorde dat ze gemaakt zijn, leek ooit een goed idee…. maar in de praktijk niet altijd even handig: overschilderen is namelijk een hobby . Om mijn nummering niet té veel om zeep te helpen, wacht ik zo lang mogelijk… o ramp. 3 jaar bleek het geleden te zijn, dat ik nog eens genummerd had . Uuuuren ben ik zoet geweest om aan de hand van foto’s van mijn atelier, te achterhalen welk schilderij welke letter en nummer moest krijgen. Godzijdank heb ik niet al te veel geschilderd de laatste jaren… 
en weet ik nu weer dat ik het niet zolang mag laten liggen, want ik ben toch wel van plan om dit jaar zoveel schilderijen te maken als de 3 voorgaande jaren samen. Goede voornemens enzo .

Schilderen met klei, het is zo eens iets anders. Sterker nog: het is compleet iets anders. ZO anders, dat ik het zelfs zonder nadenken ‘verven’ noemde in de titel, terwijl het wel degelijk om ’schilderen’ gaat, en ik mij al heel mijn leven vreselijk erger aan het door elkaar gebruik van die termen. (Voor de onwetenden onder jullie: ‘verven’ is een laag verf op iets zetten, zoals op een muur. Een muur, een kamer, een huis VERF je. ‘Schilderen’ is iets meer doen met die verf, een schilderij maken. Zo, blij dat deze kwestie bij deze eindelijk verduidelijkt is .)

Soit, ik ben deze week dus uuuuuuuuuuuuren bezig geweest met verven, euh, schilderen met klei, dagen aan een stuk. Op witbakkende leerharde klei met  zwartbakkende klei. En mengels van die 2, veel mengsels. Echt makkelijk gaat dat niet, met al die korrels. De manier waarop mijn penseel aanvoelde leek op de weerstand die je voelt als je met  een verfborstel over een bakstenen buitenmuur gaat. Maar het was wel plezant eigenlijk, zo nog eens iets, euh, herkenbaars schilderen, dat was echt wel lang geleden. Wat het was, dat kom je nog wel te weten, als de tijd rijp is. Wat in keramiektermen bijna zoveel betekent als: tegen dat het gebakken is ;-).

Niet te geloven dat het nog maar 2 maanden geleden is dat ik zo fier als een gieter was op de ‘keramiek tafel’ in mijn atelier. Ondertussen is de liefde een beetje over. Niet die voor keramiek, maar die voor de combinatie keramiek en mijn atelier… menslief wat een stof! En dan probeer ik nog om niet teveel rond te lopen als ik met klei bezig, en geregeld mijn tafel af te kuisen, en … het maakt allemaal niet uit. Na een dagje werken ziet mijn atelier eruit alsof er een een stofbom ontploft is….

…en ik ben enorm allergisch voor stof. Gevolg: mijn atelier is in al die jaren nog nooit zoveel gepoetst geweest als de afgelopen 2 maanden. Gelukkig is het binnenkort mooi weer, dan zet ik de tafel in de tuin en kan ik daar gaan smodderen zoveel ik wil, want smodderen, dààr ben ik goed in .

Elk kwartaal is van het datte, dan moet ik al mijn facturen verzamelen om ze aan mijn boekhoudster te overhandigen. Sommige kwartalen is dat simpel, dan zijn het enkel de maandelijkse vaste kosten en een accidenteel computeronderdeel. Maar het afgelopen kwartaal, ooooh zucht. De reden: bonnekes. Bonnekes van de brico, van de gifi, van de gamma, van de hubo, … kortom: bonnekes van winkels die op het eerste zicht niets met mijn beroep te maken hebben. En de dingen die erop staan, doen de gemiddelde mens ook eerder ‘Ja hoor, mooi geprobeerd.’ denken. Scharnieren? Lakverf? Schuurpapier? Verstuiver? Sierpleister!? Zucht. Hoe moet ik uitgelegd krijgen dat die dingen daadwerkelijk beroepsonkosten zijn zodat die bonnekes niet gewoon in de vuilbak belanden? 

Ik doe een poging: op de foto hieronder zie je mijn kunstwerkje ‘Verloren Iconen 01’. Hoofdbestanddeel: hout: dat heb ik eerst geschuurd, dan aan elkaar gemaakt met scharnieren, geverfd met lakverf, en mijn penseel heb ik nadien uitgewassen in de white spirit van bonneke 531. Voila. Een beeld zegt écht zoveel meer dan woorden :-).

O ja: de sierpleister, die ben ik aan het gebruiken in het kader van mijn Project Steenkool (waarover later meer), en die verstuiver, die vind je terug op de tafel van mijn vorig bericht, die dient om de klei vochtig te houden.

En het spijt me dat ik je de factuur van de electrische zaag niet bezorgd heb, een paar jaren geleden. Want ik heb die blokjes hout zelf uit een palet gezaagd dat wortel stond te schieten in de garage. Toen ik dat kocht wist ik zelf nog niet dat ik er zo’n rare dingen mee ging doen. ;-)

Dinsdag ben ik op soldenjacht geweest: in de voormiddag met de fiets de stad in, een paar uren winkel in, winkel uit, pashokje in, pashokje uit. Tegen 14u stormde de meute de stad in, genre: “ik duw u aan de kant als ge mij dit rokske niet uit de rek laat nemen zo vlak voor uw neus!”. Dan denk ik maar 1 ding: “Run Forest, run!”

In de namiddag ben ik dan maar met de auto op soldenjacht gegaan, buiten de stad dus. En wàt was mijn buit op het einde van de dag? Dit: 2 schragen en 1 MDF plaat. 
Woensdag ben ik nog eens gaan shoppen, buit van die dag: 1 stuk plastiek en 1 houten kistje. Of het nog ooit goed komt met mij en mijn vrouwelijkheid, ik durf het zwaar te betwijfelen. Maar mijn ‘koopjes’ (er was geen korting op, nieuwe collectie allicht ;-)), daar ben ik zeer tevreden over: kijk, een ‘keramiek tafel’ in mijn atelier!

Ben net naar de Schleiper geweest, en me daardoor nog eens net zoals ne kleine in een snoepjeswinkel gevoeld. Al die kleurkes! Al die soorten verf! Al die potloden! Al die krijtjes! In alle kleuren, en per stuk te koop, net als de zuurtjes vroeger in de Dorpsstraat. Heeeeeeerlijk. En net als vroeger zou ik heel de winkel leegkopen als ik kon, maar hou ik me netjes aan de centjes die ik meegebracht heb. Zo’n braaf kind als mij, maken ze die nog? ;-)

Het is al (te) lang geleden, maar de zin om te schilderen begint eindelijk weer boven te komen. Bij mijn vorige ‘aanval’ heb ik heel wat uren achter de schildersezel versleten, om alleen maar brol te produceren die niet vatbaar is voor publicatie. En dan duurt het weer heel wat langer voor ik nog eens de stap zet, want een mens wordt niet bepaald vrolijk van brol produceren. En uw zelfvertrouwen wordt er ook niet bepaald groter door.

Maar soit, met de hulp van de zon en heel goed nieuws kweekt een mens weer nieuwe moed, dus zette ik gisteren eindelijk nog eens voet in mijn atelier …  om er niet langs te kunnen kijken dat er zo absoluut geen beginnen aan is. Niet alleen waren de planten die nog niet naar buiten gegaan waren (ja mijn planten kunnen wandelen ;-) lichtjes dood, het was gewoon een puinhoop met een laagje stof over. En mijn palet, tja dat moest ik al lang eens opkuisen… om het zacht uit te drukken. De bergen gedroogde verf die daar op hingen waren groot genoeg om de gemiddelde avondacademie student voor een heel jaar van verf te voorzien.

Dus ging ik aan het afschrapen beginnen … tot ik er iets grappigs in zag. Dat vroeg om een foto! (dus hup naar beneden om het fototoestel te halen) Kijk, een verfkoe (met spitse neus)!:

En goh, dat is eigenlijk toch wel een mooi zicht:

en dat potje vraagt ook om een mooie foto:

Ge begrijpt het al: neen, mijn atelier is nog niet gebruiksklaar. Verre van. Foto’s trekken is namelijk veel plezanter dan poetsen. Bloggen ook, want op dit moment ben ik eigenlijk met fase 2 van de opkuis bezig…

en zo te zien moet ik de camera van mijne gsm eens schoonmaken…