Sylvester

Oh ik ben zo blij: 2009 was al even om zeep, nu is het ook bijna voorbij!

Hutsepot ...

is het meest overschatte vlaamse gerecht dat ik ooit gegeten heb... dat is begot gewoon eetsoep :-/ dat maak ik anders in 1/4de van de tijd en dat smaakt juist hetzelfde. Kookboeken en receptensites: allemaal afzetters zeg ik u! ;-)

tada

mooie bloemen, en een mooie foto van die mooie bloemen ... en dat allemaal dankzij 1 en dezelfde man :-)

Prachtige lucht vanavond

en Anneke had haar fototoestel niet bij :-(
Ach, een gsm foto is beter dan niks:

Het is een goed jaar voor ...

kastanjes!

Ik kan me niet herinneren er ooit zo'n grote gezien te hebben als dit jaar! Fijn om ze te rapen, maar wat doet een mens er daarna weer mee hè :-)

2 weken slapen en eten in Kreta is gelijk aan?

+ 3,5 kg! Flink hè ;-) Nu vallen er allicht wat mensen achterover, aangezien ik eindelijk terug op gewicht geraakt was (-12 kg meneer, lang leve de ww :-), maar het was het allemaal waard! Vooral de dagen dat het me echt niet ging overdag was dat lekker eten ‘s avonds zoooo zalig. En ik heb regelmatig gedacht: ‘en wat dan nog, na de vakantie zijn er 2 opties: ofwel gaan mijn amandelen eruit en kan ik 2 weken enkel nog maar door een rietje eten, en in het beste geval moet ik terug diëten, wat ook niet erg is ten opzichte van het alternatief.’

Wat van de 2 het nu gaat worden, wel, dat weet ik nog niet, maar ik heb goede hoop dat het diëten gaat worden :-) Ben na de terugvlucht direct naar de dokter gegaan, ik verwachtte de dag nadien weer zo ziek als een hond te zijn, maar dat was niet geval! Jippie! Mijn amandelen zijn nog altijd opgezwollen en doen me bijgevolg pijn, maar ik had geen acute ontsteking meer zei de dokter, en het ziekgevoel is weggebleven tot nu toe. Sweet! Ben nog niet echt fit te noemen, maar alleszins veel beter!

Misschien was het Kretenzische middel tegen keelontsteking dan toch het enige echte werkende? Een vriend vertelde me dat hij zo aan het trekken van zijn amandelen ontsnapt was, 20 jaar geleden: nà de antibiotica kuur, iedere dag ‘s morgens (voor ge iets eet of drinkt) en ‘s avonds gorgelen met een dik half glas water, daarin een koffielepel zout en het sap van 1 citroen. 3 minuten gorgelen telkens, en dat een maand lang blijven volhouden. Ik ben daar in Kreta mee begonnen, aangezien ik toch niks anders kon doen, en die maand zal ik volmaken. Of het gaat volstaan om mijn amandelen te redden weet ik niet, heb nog altijd pijnstillers nodig, maar het gaat de goede kant uit :-)
En die kilo’s? Wel, er zijn er al 2 weer verdwenen :-))

De zee! De zee!

Het was een heerlijk zonnig dagje aan zee, zo de laatste dag van Dee zijne "congé" :-)

(met dank aan Dee voor de 2de foto, even geript van zijne blog :-))

Eigen lof stinkt...

zeggen ze*. Daarom lof voor iemand anders:
al ooit van 30.000 Monkies gehoord? Neen? Tijd om het gat in uw cultuur op te vullen door op de aap hierlangs, of op deze link te klikken zodat je op Limbolink kan luisteren naar Limburgs nieuwste revelatie! Klinkt donker en stevig, just the way I like it! :-)

 

* maar geloof nooit wat ‘ze’ zeggen :) d’r is niks mis met trots zijn op uzelf.  Integendeel, we zouden het met z’n allen eens wat meer moeten proberen, ik denk dat het schrikbarend aantal zelfmoorden er wat door zou dalen. Tot zover de moraalles van vandaag ;-) En nu braaf klikken op de link hierboven en luisteren! :-)

Live in Hasselt 2009

En de prijs voor de langste soundcheck gaat naar ... Das Munich! Al een geluk dat ze het wachten waard waren :-)(vond ze live een stuk beter / snediger dan op bovenstaande link)

(update zo 31/5)
Het was de avond van de groepen gisterenavond in Hasselt: buiten de muziekgroepen op alle hoeken van alle straten, ook uitdrukkelijk aanwezig: groepen van zogezegde vrienden die de toekomstige bruid of bruidegom in hun midden een avondje belachelijk kwamen maken in Hasselt (we zijn zo 6 verschillende groepen en 1 verloren gelopen kabouter plop madam tegengekomen), en groepen van zieltjes stemmen ronselende politiekers. En het moet gezegd: een politieker in levende lijven straal negeren als hij u aankijkt is zooooo veel bevredigender dan dat met de posters doen!

De kleerkast

De T-shirt afdeling van mijn kleerkast puilde uit. Niet een beetje, maar zo erg dat de inhoud spontaan nieuwe afdelingen begon te bouwen en al een vakbondsafgevaardigde verkozen had. Hoog tijd om in te grijpen dus.

Een paar naamloze t-shirts gingen er makkelijk uit: stikversleten, veel te groot, onder de verf … geen probleem. Maar waaruit bleek zowat 75% te bestaan? Memorabilia. En dat je Memorabilia niet zomaar weggooit is erg duidelijk als je naar de jaartallen kijkt die sommige van die dingen vertonen. Je kan ze zelfs makkelijk in groepen onderverdelen. De eerste is erg voor de hand liggend als je me een beetje kent:

Cure t-shirts dus. De oudste, helemaal links, dateert van – I kid you not – de jaren ‘80. Oerlelijk, maar ach, het was mijn allereerste… Nog in het rijtje: t-shirts gekocht op optredens in 1996, 1998 en eentje van hun allereerste website, dat moet ook ergens in 1996 geweest zijn.

Van websites gesproken: met mijn aller- aller- aller- eerste website heb ik ooit een prijsje gewonnen, namelijk deze T-shirt van PING. Zegt PING je niets? Wel, het was de opvolger van Tornado, de allereerste firma die ons met het internet verbond. PING werd later ook weer overgenomen, enzoverder enzovoort ;-) De t-shirt zelf was veel te groot om aan te doen, maar ik was zo fier als een gieter meneer :-)

En daaruit groeide mijn liefde voor het internet meneer, en ik ben nog altijd heel blij dat ik bij Men@Work mocht beginnen, in 2000. Dus wie ben ik om deze leuke t-shirt weg te doen? Ook al heb ik ook nog een fleece met hetzelfde logo, en een dito sjaal?

En met welke programma’s maakten we dingen voor dat internet? Met die van Macromedia natuurlijk!

  

Hebben we dan alles gehad? Euh … neen, bijlange niet! Laten we er ook de liefde bijhalen:

wat dacht je van dit aandenken aan de dag dat Dee en ik voor het eerst met elkaar gepraat hebben? :-)

Zaten ook nog in de kast: reis souvernirs: t-shirt gekocht op onze huwelijksreis in ‘96, t-shirts gekocht op uitstapjes naar Praag, Barcelona, en uiteraard Griekenland. T-shirts van in de tijd dat mijn zus en ik nog geregeld in Lille verbleven, gekocht in een belachelijk goedkope chaotische winkel die ik mij nog helemaal voor ogen kan halen.

En van Dee gesproken, het rijtje t-shirts dat ik ooit via hem gekregen heb is ook om U tegen te zeggen. Gaande van een hoop T-shirts van radio NRJ zelf (door mezelf ontworpen dan ook nog eens), over een hoop T-shirts van muziekgroepen dankzij zijn job als Music Director aldaar, tot T-shirts van events waar hij ooit gewerkt heeft. Formule 1, Francorchamps 1998 meneer? In mijn kleerkast.

En kijk, tot mijn verbazing heb ik zelfs nog een t-shirt teruggevonden dat deel uitmaakte van mijn ‘uniform’ toen ik begin jaren ‘90 vakantiewerk deed in Hengelhoef! Die is zo zacht dat ik hem wel kan bewaren als ‘slaap-t-shirt’, niet?

 

 

 

Plaats maken in de kleerkast? Misschien moeten we de logeerkamer toch maar verbouwen en er een dressing van maken :-)

 

De kleerkast: deel 2

Je vindt bovenstaande al erg? WACHT maar. Het ergste moet nog komen! Ik ga nu bewijzen dat ik het niet van een vreemde heb, zo t-shirts niet kunnen weggooien. Want wàt kreeg ik, pakweg 2 jaar geleden van mijn eigen moeder? Dit:

 

 

 

 

 

 

Ik zal het even verduidelijken door ze boven op mijn eerste foto album te leggen:

Jaartallen? onderste foto: 1978. bovenste foto: 1975.
No comments ;-)

Back alive!

Hèhè, eindelijk weer onder de levenden! Je zou denken dat ik stralend uitgerust zou zijn na een weekje vakantie, maar niets was minder waar. Het enige waar ik zondag nog aan kon denken als ik even mijn ogen opentrok, was ‘adem in, adem uit, adem in, adem uit’ :-)

De oorzaak van de uitputting was niet alleen de leeftijd ;-), maar 2 zware dagen / nachten. Vrijdagavond / zaterdagnacht reizen, om half 5 ‘s ochtends in bed. Zaterdag om 18u stonden we al te kijken naar 2 glunderende gezichten van een gelukkig bruidspaar. Dat was zo mooi om te zien dat we er naar zijn blijven kijken tot alweer half 5 ‘s ochtends. Heb me geweldig goed geamuseerd, en bezit nu genoeg beeldmateriaal om de bruidegom nog jaren te chanteren :-).

Aangekomen in het hotel na de bruiloft, zagen we een echt overheerlijk bed, waar ik me niet snel genoeg in kon laten wegglijden… het meest zalige bed in jaaaaren gewoon. Tot … Dee na een paar minuten tegen de hoofdsteun van het bed begon te tikken, gevolgd door het zoeken naar andere oplossingen om van het vervelende gezoem veroorzaakt door de ingebouwde wekker af te geraken, zoals daar zijn: op alle knopjes duwen (helpt niets, de houten afkasting trilde), een flessenopener in een opening van de afkasting wrikken (wat enkel de toon van het geluid verhoogde), de toegangskaart verwijderen uit zijn houder (schakelt normaal de electriciteit van de kamer uit, maar niet in dit hotel), op zoek gaan naar een schakelkastje (niet te vinden), en …. de nachtwaker uit zijn bed bellen. Die laatste kwam Faulty Towers gewijs in pyjama en badjas ter hulp, maar kon het euvel ook niet verhelpen. Gelukkig waren er bij mij toch nog 2 hersencellen actief, net genoeg om, nadat het licht éindelijk uit was, met bijna mijn laatste adem te fluisteren: “en als ge u nu eens omdraait, zodat uw hoofd ligt waar nu uw voeten liggen?”  Pfew, eindelijk rust.

Ondertussen…

heb ik al serieus wat uren slaap ingehaald, en draait het wasmachine op volle toeren. Letterlijk. Telkens het begint te zwieren, lijkt het alsof er een Boeing 737 opstijgt in de wasplaats. En er zit geen programma in om de bestemming vast te leggen :-s

Voor de vakantie had ik al heel wat onderwerpen met bijbehorende foto’s klaarliggen voor deze blog, maar geen tijd om het ook te doen. Dus misschien binnenkort eindelijk terug wat meer berichten hier. Maar eerst het vakantie verslag nog wat bij aanvullen met foto’s … en nog een paar duizend foto’s van afgelopen & dit jaar sorteren :-s

Lente! Zomeruur!

Jieha, eindelijk lente sinds vorige week! Vorige week zaterdag was het zo prachtig weer dat ik meteen heel het terras grondig geschrobt heb, resultaat: 4 blaren op mijn handen :-s. Ondertussen lijkt het wel terug herfst te zijn, ook op mijn handen: de blaren vallen er vanaf.
Maar sinds vandaag zie ik het weer helemaal zitten: eindelijk zomeruur! Eindelijk ineens een volledig uur langer licht ‘s avonds, eindelijk gedaan met het gevoel dat een dag enkel en alleen uit werken bestaat, eindelijk nog eens daglicht na de werkuren!
Ik zeg al jaren dat ze doodgewoon het winteruur moeten afschaffen, waarop ik van manlief steeds de repliek krijg dat dat wel het échte uur is. En wat dan nog? Who cares? Alsof het nog niet erg genoeg is dat de dagen zo kort zijn in de winter pitsen ze er nog eens een uur bij af. Maar wat las ik deze week tot mijn grote vreugde in de krant? Dat ze er in de Europese unie inderdaad over het praten zijn om het winteruur af te schaffen! Doen! Doen! Doen! :-)

Ik ben dan toch een vrouw, jieha!

Ik vraag me al jaren af wat er is mis met mij. Vrouwen zijn per definitie schoenen zotten. Ik niet. Al jaren loop ik rond op mijn vertrouwde stappers, maar die zijn al màànden lang lek. En al màànden loop ik alle schoenenwinkels af, om vol walging binnen de kortste keren weer naar buiten te vluchten. “Fuck Me Botjes” en laarzen, dat is het enige dat ze verkopen in België. En in Nederland, want ik heb ook alle 200 schoenenwinkels die Maastricht volgens mij rijk is afgelopen in november.
Het enige verschil in Nederland is dat er méér laarzen en minder “fuck me botjes” zijn. Maar wel allemaal met dezelfde hakken die ik zo foeilelijk vind. Dus ben ik gestopt met schoenenwinkels te bekijken, toch allemaal dezelfde miserie. Dan maar natte voeten.

Tot gisteren, toen we na het museum bezoek in Keulen naar de auto wandelden via de winkelstraten, Dee me ineens meetrok een etalage in: “An volgens mij gaat ge hier wél schoenen vinden die u aanstaan”. En of hij gelijk had! Mensenlief, de winkels van Kämpgen staan VOL met schoon schoenen! Om zot van te worden! Ik had me met gemak 6 paar kunnen meenemen, maar heb het dan toch maar bij 2 paar gehouden. Blij als een kind in een snoepwinkel! Nooooit meegemaakt, blij als ne gek met schoenen! Ik ben dan TOCH een vrouw, yes!

En omdat ik zo fier als een gieter ben, hier foto’s van mijn nieuwe, zacht lederen, handgemaakte schoenen :-)

En o ja ladies: ook in Keulen zijn het Solden :-) Het onderste paar was aan -50%, het bovenste aan –25%. En in tegenstelling tot hier, hebben ze wel ongeveer alle maten voorradig. Allen daarheen!

Winter, écht winter :-)

Wat doet een mens zoal als het voor het eerst in jaaaren nog eens écht winter is in belgië? Genieten van het uitzicht, en foto’s trekken, véééél foto’s trekken :-) Vandaag ze eindelijk ook eens geordend, so here we go :

sneeuw dag 1 (5 januari)

Volledig album bekijken

sneeuw dag 2 (6 januari)

Volledig album bekijken

sneeuw dag 4 (8 januari)

 

sneeuw dag 5 (9 januari)

Volledig album bekijken

sneeuw dag 6 (10 januari)

Volledig album bekijken

sneeuw dag 7 (11 januari)

Volledig album bekijken

Jieha, vandaag éindelijk gaan schaatsen :-) fijn dat ze toch op 1 vijver in Kelchterhoef een baantje sneeuwvrij hadden gemaakt.

Het is niet omdat de sneeuw niet meer plakt ...

dat ge er geen plezante dingen meer mee kunt doen :-)

Sneeuw - deel 5

Er zijn zo van die momenten dat een mens héél blij is het vertrouwde rondpunt terug te zien. zo goed als thuis, haleluja!
(ondertussen dus terug lekker warm binnen, auto staat ergens geparkeerd, zo'n uur wandelen van hier weet ik ondertussen...)

Sneeuw - deel 4

de kerk van Runkst is ook mooi onder de sneeuw ...

Sneeuw - deel 3

De brug van de kempische steenweg is wel mooi onder de sneeuw. maar onberijdbaar ..

Sneeuw - deel 2

Een dik uur later kon ik er ab-so-luut niet meer mee lachen. Ongeveer 1u15 gesukkeld van Houthalen naar Hasselt, en nog altijd ver van huis... Auto's geraakten niet meer over de brug, overal stapten mensen uit om de auto verder te duwen... en ik was alleen onderweg. Op van de zenuwen en dan in de zoveelste file belanden voor de zoveelste brug waar iedereen op vast liep... de maat was vol. Auto langs de kant geparkeerd en uitgestapt.

Sneeuw

Hier vond ik het nog allemaal plezant en vooral moooooooooi. Op de valreep naar de tentoonstelling van Martha Lambrechts gaan kijken in het Kerkje van Laak, toen ik mijn neus buitenstak bleek het ondertussen goed gesneeuwd te hebben..

Maastricht

was altijd al een mooie stadje, maar nu is het echt wel ongelofelijk mooi geworden. Deze boekenwinkel-in-voormalige-kerk is terecht 1 van de 10 mooiste winkels ter wereld

en hoe ze al die nieuwe gebouwen perfect verweven hebben met de oude: chapeau!

plots vind ik de 'nieuwe tt wijk' van hasselt ronduit lelijk. echt. Maastricht is mooi-mooi-mooi!

in de winkelrekken...

OK, ik weet het, de aarde warmt op, maar is dat nu écht een reden om geen winterkleding meer te verkopen?
Ben nu al hele poos op zoek naar een paar 'fatsoenlijke' warme bloezen.
In de winkels: hemdjes met korte mouwen (!), t-shirts zonder mouwen (!), en af en toe iets dikker om er boven aan te trekken, zoals daar zijn:
gebreide bloezen met een décolté tot onder mijn navel, of gebreide bloezen met, jawel, korte mouwen (!)... Euuuuuh.
Thermisch ondergoed dan maar? En mijn zomer kleren blijven dragen?

Waarschuwing

In de Carrefour kan je zakken verse Spinazie kopen van 450 gram, gewassen staat op het etiket, onder de titel spinazie. Gisteren zo een zak klaar gemaakt. Heb zandkastelen kunnen bouwen in mijn mond ...

Ochtendhumeur

Mensen die me goed kennen zeggen wel eens: door de dag is ze in het zonnetje in huis, maar 's morgens! rampen! Dus ja, ik héb een ochtendhumeur. Maar vandaag ben ik mijn meerdere tegengenkomen!
Deze morgen aan de geldautomaat stond er een man voor mij, heel keurig uitgedost in pak met lange mantel erover, toen hij klaar was kruiste onze blikken en lachte ik vriendelijk naar hem. "Lach niet met mij. Het is met uw eigen miserie dat ge lacht, mens!"
Gelukkig was het voor mij ook nog vroeg, en was hij bijgevolg al vér weg toen mijne frank viel: gelàchen dat ik heb! :-)

(Voor mensen die niet vertrouwd zijn met een ochtendhumeur: ge voelt u dan zooo slecht in uw vel dat ge niet eens kunt verdragen dat er nog maar iemand naar u kijkt, al is het maar een onschuldige vluchtige blik, het voelt aan alsof ze u van kop tot teen staat te keuren terwijl ge uzelf op dat moment zo allendig voelt dat ge in de grond wilt kruipen.
Het spreekt vanzelf dat je mensen die daar aan lijden compleet moet negeren (en liefst helemaal alleen laten) tot ze de nodige koffie binnen hebben. Spreek ze vooral niet aan, en stel zéker geen vragen!)
Zelf heb ik nog nooit een compleet vreemde de volledige lading gegeven. Ik hoop dat meneer zich ondertussen terug lekker in zijn vel voelt :)

De Ardennen ... het vervolg.

Ik was deze week wanhopig op zoek naar mijn zwart leren jasje, dat ik een paar jaren geleden in Athene van mijn ventje cadeau gekregen heb op mijn verjaardag. Nu heb ik wel meer last van het 'verstrooide professor syndroom', mijn kwijt geraakte gsm durft wel eens op de wc liggen rinkelen, het brood durft zich wel eens in de koelkast te verstoppen en de choco in de broodtrommel. Maar mijn jas was écht nergens te vinden, niet eens in de wasmand. Iédereen heb ik opgebeld, maar neen, het was niet in het ziekenhuis, niet bij mijn ouders, niet bij de huisdokter, niet bij de kapper, niet bij de allergoloog... en ik wist zéker dat ik het niet mee op vakantie had genomen. Waar-o-waar kon mijn jas dan gebleven zijn? In de Ardennen gebleven na het familieweekend? Yup! Dus vandaag even over en weer naar de Ardennen gereden, jasje terug thuis: hoera!

In mijn mailbox ...

... onderstaand berichtje:

Hallo,

Wij hebben dit weekend op een tombola van **** 2 tekeningen van u gewonnen.
D11 EN M3
Aangezien wij in een heel modern huis wonen passen deze niet echt in ons interieur.
Kunnen wij deze wisselen tegen 1 of 2 andere uit uw G of N collectie ?

Vriendelijke groeten
***

Ik ken mijn eigen spontane reactie, maar die geef ik nog even niet prijs :-)
Wat is die van jullie?

update 10 juli :
D11 en M3 kan je bekijken door op hun naam te klikken, kwestie van te weten over wat het gaat.
En mijn reactie, wel: bij de reacties hieronder :-)

zucht ...

Ik ben nu al een week regelmatig een poging aan het doen om fatsoenlijke foto's te trekken van mijn schilderijen om mijn site te kunnen bijwerken. Alles naar buiten slepen, foto's trekken met nieuwe camera (7 megapixels meneer) om dan te zien dat het welliswaar hele mooie foto's zijn, maar mischien de omgeving te groen? Want alle foto's zijn te groen. zucht. Andere dag weer alles naar buiten slepen, andere plaats, foto's trekken, alles weer naar binnen: zucht. deze zijn ook niet goed. de camera trekt blijkbaar de kleuren op, mooi, maar niet voor mijn schilderijen. Zucht.
Vorige camera genomen: veel beter, maar batterijen plat na een paar foto's. zucht.
Vanmorgen met venieuwde moed opnieuw naar buiten getrokken, sleep sleep, batterijen opgeladen van de vorige camera, alle werken getrokken, terug naar binnen: o nee, die zijn allemaal te donker...
Om uiteindelijk al die schilderijen maar weer naar mijn atelier op de bovenste verdieping te zeulen, en dààr opnieuw foto's te maken, weer de juiste witbalans zoeken, weer juiste lichtinstelling zoeken... arghh. Maar deze keer zitten er tussen die zowaar de juiste kleur hebben! hoera!
Nu moet ik er nog de beste gaan uitkiezen... en dit IS al een selectie. En het zijn 14 schilderijen.

En het ergste moet nog komen: als ik er nog eens een dag aan gewerkt heb (rechttrekken, schoonsnijden, grootte aanpassen, uploaden, titels en afmetingen bijplaatsen) zullen ze wel allemaal klaar zijn, en hélemaal OK op MIJN scherm.... om er op uw scherm dan weer te licht / te geel / te groen / te blauw / te .... zijn. zucht. Ik ga even in de zon liggen.

update 21:42
Yeah! dan toch maar wat doorgebeten, en jawel, mijn schilderijensite is weer up to date. Allen daarheen! ;-)

Oef, net op tijd een gediplomeerde griekenland reiziger geworden ;-). Vanavond ben ik daar, Jieha!

Als dat niet lang geleden is!

Lente in zicht

O jee, ze doen het weer ..

dat nieuw nummer van Radiohead draaien. En ik was nét te laat om mijn geluid af te zetten, aaargh. Echt, zonder te zwanzen: de stem van Tom York als ie zo de hoogte in gaat, heeft op mij nét hetzelfde effect als met een nagel over een bord krassen, aaaaaaaaaah. Koude rillingen over mijn lijf en mijne maag die tegelijk samentrekt. Ik snap écht niet dat mensen daar vrijwillig naar luisteren, ver-schrik-ke-lijk. Zelf zou ik àlles bekennen als ge me ne koptelefoon met radiohead zou opzetten.

De postbode: mijn vriend

Zoals ik al zei: die man vraagt enkel een handtekening als je de deur opendoet, geen identiteitskaart nodig, laat staan een uitreksel uit het handelsregister. Postbodes hebben namelijk geen tijd voor zo'n flauwe kul, ze moeten zo al rennen om hun ronde op tijd gedaan te krijgen.

Wat ik me gisterenavond nog lag af te vragen: Zou de mevrouw achter het loket gisteren zo vriendelijk zijn blijven lachen omdat ze een heel goeie training gevolgd heeft, of was het sadisme?

En van trainingen gesproken, ik ken het perfecte examen om te testen of je een cursus woede-beheersing met succes volbracht hebt: een aangetekende zending gaan afhalen in een postkantoor!

Zelf ben ik alleszins geslaagd in mijn eigen training: kwaadheid uiten op het moment zelf tegen de persoon die het veroorzaakt, in plaats van lief te blijven lachen en mezelf op te vreten. Nog 5 aangetekende zendingen en ik word nog een bitch!

De post, enkel toegankelijk voor mensen met veeeeel tijd.

Wil iemand de verantwoordelijke voor de herstructurering van de post ontslaan aub, en wel op staande voet? Het is een schande dat het enige postkantoor van heel hasselt midden in de stad ligt. Geraak daar maar eens om snel een aangetekende zending af te halen als je niet in het centrum woont zoals ik. Auto in betaalparking, hopla. Een propvol kantoor: 25 wachtenden voor mij. Aaaargh!

edit: het ergste van het verhaal moet nog komen!
Ik ben 1u weggeweest om een paar km verderop mijn aangetekende zending te gaan halen. 1u! en ik krijg mijn werk ZO al niet gedaan.
Ben ik eindelijk aan de beurt, geef mijn briefje af, ze vraagt mijn identiteitskaart, die krijgt ze ook, ze haalt mijn pakje (mijn t-shirt van The Cure, mijn maat was er niet meer tijdens het concert dus achteraf maar online besteld), ze bekijkt mijn identiteitskaart, terug naar het pakje, en spreekt dan de bij de post véél te veel gebruikte zin uit: "Ik kan u dat zo niet meegeven" HOEZO? "Dat staat op de zaak mevrouw, hebt u een officieel bewijs bij dat u gevolgmachtigd zaakvoerster bent?" De zaak, de zaak, ik ben gewoon volledig zelfstandige, ik heb geen bedrijf, dat is alleen me myself and I. "ja maar op het pakje staat enkel ANV, uw naam staat er niet op dus kan ik u dat zo niet meegeven" Dat kunt ge toch niet ménen!! Wat moet ge hebben, een uitreksel uit het handelsregister of wat!? "Ja". voor een t-shirt dames en heren, voor een t-shirt!! er hangt zelfs een sticker van The Cure op, het is een zacht mals pakje, een t-shirt, en ik moet daar mijn handelsregister voor laten zien! Als het een aangetekende zending van een deurwaarder of het gerecht was had ik het nog een béétje kunnen begrijpen, maar voor een T-SHIRT! AAAAAAAARRRRRRGGGGGGHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHH.
oh, ik kan zooooooooooo niet wachten tot de post concurrentie heeft, oooo, die zien mij NOOOIIIITTTT meer. djeezus. Ik heb gezegd dat ze dan de postbode maar terug langs moet sturen met mijn t-shirt, dat ik geen tijd heb voor deze zever. Wedden dat die mijn handelsregister niét moet zien? Klantvriendelijkheid my ass!

Ik dacht even ter ontspanning mijn t-shirt te gaan halen. resultaat: méér stress dan ik had, 1uur tijd kwijt, 1 euro voor de parking kwijt, en nog altijd geen t-shirt

De zee :-)

view this picture on my Proximus Moblog