Ik heb al een javanaiske en een éclairke op om mezelf te troosten, maar ik vrees dat er ook nog een ijsje en een knuffel van manlief aan te past gaan moeten komen… ga ik met een gerust gemoed op ‘routine controle’ in Leuven, kom ik terug met weer een voorraad oogdruppels voor 7 weken :-(( hebben ze iets gezien dat ik nog niet voel, dat is ook de eerste keer. Zucht.

- Posted using MobyPicture.com

- Posted using MobyPicture.com

Gisteren was het tijd voor mijn 3 maandelijkse oogcontrole (ein-de-lijk nog eens gewoon op controle geweest i.p.v. veel eerder tussen de spoedgevallen te zitten! ), en meteen de snelste volledige oogcontrole ooit gekregen denk ik:
3 wachtzalen gezien, 2 dokters, en 1 professor, en dat allemaal op 30 minuten tijd! Ik wou mijn facebook status updaten à la ‘zit in de wachtzaal en hoopt dat het niet te lang duurt’, maar kreeg niet eens de kans om die zin om af te maken op mijn gsm en te versturen .

En yup, het is rustig, daar binnen in mijn oog. Slaap rustig verder virusje… of weet je wat? Slaap gewoon in.

op een ligbedje in de zon :-). Of hoe een hele slechte nacht toch nog goedgemaakt kan worden. Danku zon, danku terras :-)

- Posted using MobyPicture.com

Niet te geloven dat het nog maar 2 maanden geleden is dat ik zo fier als een gieter was op de ‘keramiek tafel’ in mijn atelier. Ondertussen is de liefde een beetje over. Niet die voor keramiek, maar die voor de combinatie keramiek en mijn atelier… menslief wat een stof! En dan probeer ik nog om niet teveel rond te lopen als ik met klei bezig, en geregeld mijn tafel af te kuisen, en … het maakt allemaal niet uit. Na een dagje werken ziet mijn atelier eruit alsof er een een stofbom ontploft is….

…en ik ben enorm allergisch voor stof. Gevolg: mijn atelier is in al die jaren nog nooit zoveel gepoetst geweest als de afgelopen 2 maanden. Gelukkig is het binnenkort mooi weer, dan zet ik de tafel in de tuin en kan ik daar gaan smodderen zoveel ik wil, want smodderen, dààr ben ik goed in .

We waren in de Ardennen aan het rondrijden toen we een wegwijzer naar Coo zagen. Ik zei hardop dat ik me niet kon herinneren er ooit geweest te zijn… en dus stond ik even later aan de waterval. Ik denk dat het net is zoals met de Zoo van Antwerpen: indrukwekkend en groots als je het als kind ziet, maar als volwassene is het toch allemaal nét een stuk kleiner dan je dacht, zelfs al ben je maar goed anderhalve meter hoog zoals ik.

Maar misschien heb ik alleen maar net iets teveel National Geographic gezien waardoor het me live wat tegenviel. De regenboog was in elk geval prachtig :-), en het zonnetje deed even veel deugd dan de warme choco op het terras aan de overkant. Lente, nu!

Van in de lagere school herinner ik me welgeteld 1 dag dat ik onder de middag in school ben blijven eten. Vre-se-lijk vond ik die drukke lawaaierige refter met de geur van grootkeuken soep en de schreeuwende oppas met de bedoeling ons stil te krijgen. Ik was een gelukskind, mijn moeke was thuis en ik kon iedere middag naar huis fietsen en zelf verse boterhammekes smeren. Dagen leken dubbel zo lang als ik toch eens onder de middag op school moest blijven… of op het werk. Als ik het middag is, wil ik op mijn fiets springen en thuis een boterhammeke gaan eten. Maar dat gaat niet als je in Hasselt woont, en in Brussel werkt. God-zij-dank is dat maar 2 dagen per week. En duurt dat maar tot eind deze maand. Maar in tussentijd denk ik iedere middag: ik wil naar huis!

Elk kwartaal is van het datte, dan moet ik al mijn facturen verzamelen om ze aan mijn boekhoudster te overhandigen. Sommige kwartalen is dat simpel, dan zijn het enkel de maandelijkse vaste kosten en een accidenteel computeronderdeel. Maar het afgelopen kwartaal, ooooh zucht. De reden: bonnekes. Bonnekes van de brico, van de gifi, van de gamma, van de hubo, … kortom: bonnekes van winkels die op het eerste zicht niets met mijn beroep te maken hebben. En de dingen die erop staan, doen de gemiddelde mens ook eerder ‘Ja hoor, mooi geprobeerd.’ denken. Scharnieren? Lakverf? Schuurpapier? Verstuiver? Sierpleister!? Zucht. Hoe moet ik uitgelegd krijgen dat die dingen daadwerkelijk beroepsonkosten zijn zodat die bonnekes niet gewoon in de vuilbak belanden? 

Ik doe een poging: op de foto hieronder zie je mijn kunstwerkje ‘Verloren Iconen 01’. Hoofdbestanddeel: hout: dat heb ik eerst geschuurd, dan aan elkaar gemaakt met scharnieren, geverfd met lakverf, en mijn penseel heb ik nadien uitgewassen in de white spirit van bonneke 531. Voila. Een beeld zegt écht zoveel meer dan woorden :-).

O ja: de sierpleister, die ben ik aan het gebruiken in het kader van mijn Project Steenkool (waarover later meer), en die verstuiver, die vind je terug op de tafel van mijn vorig bericht, die dient om de klei vochtig te houden.

En het spijt me dat ik je de factuur van de electrische zaag niet bezorgd heb, een paar jaren geleden. Want ik heb die blokjes hout zelf uit een palet gezaagd dat wortel stond te schieten in de garage. Toen ik dat kocht wist ik zelf nog niet dat ik er zo’n rare dingen mee ging doen. ;-)

Dinsdag ben ik op soldenjacht geweest: in de voormiddag met de fiets de stad in, een paar uren winkel in, winkel uit, pashokje in, pashokje uit. Tegen 14u stormde de meute de stad in, genre: “ik duw u aan de kant als ge mij dit rokske niet uit de rek laat nemen zo vlak voor uw neus!”. Dan denk ik maar 1 ding: “Run Forest, run!”

In de namiddag ben ik dan maar met de auto op soldenjacht gegaan, buiten de stad dus. En wàt was mijn buit op het einde van de dag? Dit: 2 schragen en 1 MDF plaat. 
Woensdag ben ik nog eens gaan shoppen, buit van die dag: 1 stuk plastiek en 1 houten kistje. Of het nog ooit goed komt met mij en mijn vrouwelijkheid, ik durf het zwaar te betwijfelen. Maar mijn ‘koopjes’ (er was geen korting op, nieuwe collectie allicht ;-)), daar ben ik zeer tevreden over: kijk, een ‘keramiek tafel’ in mijn atelier!