ANV

Oh-oh. Ik zie nu ineens hoe lang het al geleden is dat ik hier nog eens iets heb geschreven, dus bij deze: ja hoor, ik ben er nog! Springlevend, zelfs . Het lange stilzwijgen is een combinatie van een paar weken niet tegen een computerscherm kunnen (oog), dan plots een paar weken veel werk, en daarna het onvermijdelijke ‘ik wil nog zoveel andere dingen doen’. En eerlijk gezegd negeer ik deze blog gewoon, ik probeer hem te vergeten, omdat ik er nog ZOveel werk aan heb voor ik er terug tevreden over ben, dat ik het niet wil weten . Dan ga ik liever wat tekenen in mijn atelier. Of een fietstochtje maken. Ik heb nog een hoop mooie foto’s die ik hier zou willen plaatsen, maar ik wil daar dan weer zoveel mee dat het teveel werk is om eraan te beginnen. Ach, het komt nog wel hoor, ooit .

Oftewel: Hier gaan we weer
Witte vlek in mijn zicht. Pijn. Misselijk doordat ik mijn zicht niet kan focussen. Moe. Barstende hoofdpijn.

Gelukkig ben ik gewoon thuis. Het viel me al een paar dagen op dat het me beter af gaat als ik een paar vingers voor mijn oog hou. Als ik 3/4de afdek maar de (onbeschadigde) buitenkant vrij hou zie ik terug ”normaal”. Dus heb ik nu het grootste deel van mijn oog afgeplakt met tape. Is echt geen zicht, maar geen kat die daar raar van opkijkt, en ik kan terug een beetje bewegen. Maar nu moet die PC weer af. Te vermoeiend . Zal me dan maar in de schaduw gaan nestelen zeker, en naar een radioboek gaan luisteren.

Ben net naar de Schleiper geweest, en me daardoor nog eens net zoals ne kleine in een snoepjeswinkel gevoeld. Al die kleurkes! Al die soorten verf! Al die potloden! Al die krijtjes! In alle kleuren, en per stuk te koop, net als de zuurtjes vroeger in de Dorpsstraat. Heeeeeeerlijk. En net als vroeger zou ik heel de winkel leegkopen als ik kon, maar hou ik me netjes aan de centjes die ik meegebracht heb. Zo’n braaf kind als mij, maken ze die nog?

ik had het niet beter zelf kunnen verwoorden …

Zoals je merkt wordt er voor en achter de schermen naarstig gewerkt aan deze blog.

Voor de mensen voor wie dit geen chinees is: ik had een blogger account, maar blogger laat sinds gisteren geen eigen ftp-hosting meer toe, dus ben ik nu veranderd naar wordpress. Aangezien ik niet alles tegelijk kan, ben ik nu vooral bezig met te maken dat alles hier staat, en niet met hoe het eruit ziet. En dat is heeeeeeel raar voor een designer :-s. Ik vrees zelfs dat het nog een tijd gaat duren voor ik tijd heb om er terug een eigen design op te zetten . En ja, ik heb al wp designs gemaakt voor andere mensen, dus ja ik kan dat ook voor mezelf. Alleen is tijd maken altijd net een tikkeltje moeilijker als het voor mezelf is… Maar het komt dus nog hè

Foto genomen net voor de politieke storm los barste . Een tijd later stond ik onder het motto ‘laat ik ook eens de toerist uithangen’ een fotoke te trekken van het paleis. Ik zag de vlag hangen en dacht ‘hey, de koning is thuis’, ik zag een zwarte auto staan en dacht ‘en hij heeft bezoek’. Dat moet zo ongeveer rond het uur geweest zijn dat Leterme zijn ontslag aanbood, zag ik uren later op het nieuws .

Trein ticket retour Hasselt – Brussel =  € 23,40
Inkom tentoonstelling El Greco in de Bozar = € 10
Totaal: € 33,40
B-dagtrip Tentoonstelling El Greco  (dus treinticket + inkom) = € 22
Dus als ge met de trein naar de schilderijen van Domenikos Theotokopoulos gaat kijken wordt ge daar € 1,40 voor betaald. Sterk!

Zo’n 25 jaar geleden kreeg ik de oude fiets van mijn grootmoeder om mee rond te rijden, nadat ik mijn spiksplinternieuwe fiets “per total” had gereden door tegen een strategisch opgestelde bloembak (verkeersremmer :-s) op te knallen.

Het was direct grote liefde tussen de oude fiets en mezelf. Hij reed goed, en veel, héél veel. Van thuis in Houthalen naar school, naar de avondacademie in Zolder, naar fuiven en café’s in Heusden, naar afspraakjes met liefjes die ik nog niet mocht hebben, naar mijn vakantiewerk in Hengelhoef, …  .

Hij verhuisde mee van Houthalen naar Hasselt bij mijn huwelijk, en toen ik (ondertussen ook al 10 jaar geleden
:-s) bij Men@Work begon, was ik zo blij als zot dat ik met mijn fiets kon gaan werken. Kortom: als die fiets kon schrijven, ik zou zelf het boek kopen dat hij uitbracht.

Maar eerlijk is eerlijk: al prijkt er fier ‘Cycles Royal Modern’ op zijn borst, hij is verroest. En ongeveer alle onderdelen zijn aan vervanging toe. Of zoals een stadswacht onlangs grapte: “als ge daar mee naar school zou gaan op de dag dat wij daar de fietsen controleren, zou ge een briefke meekrijgen voor uw ouders” .

En dus heb ik gisteren, uiteindelijk dan toch, een nieuwe fiets gekocht. Maar voor ik mijn prille liefde aan u voorstel, wil ik eerst gepast afscheid nemen van mijn oude vriend. Want zeg nu zelf: zo’n fietsen maken ze niet meer. Kijk eens naar die afwerking, naar die krullende details, naar de liefde waarmee deze fiets gemaakt is. Neen, zo’n fietsen maken ze écht niet meer.

Maar eerlijk gezegd wil ik niet weten wat er zich onder / in mijn handvat afspeelt…