Live in Hasselt 2009

En de prijs voor de langste soundcheck gaat naar ... Das Munich! Al een geluk dat ze het wachten waard waren :-)(vond ze live een stuk beter / snediger dan op bovenstaande link)

(update zo 31/5)
Het was de avond van de groepen gisterenavond in Hasselt: buiten de muziekgroepen op alle hoeken van alle straten, ook uitdrukkelijk aanwezig: groepen van zogezegde vrienden die de toekomstige bruid of bruidegom in hun midden een avondje belachelijk kwamen maken in Hasselt (we zijn zo 6 verschillende groepen en 1 verloren gelopen kabouter plop madam tegengekomen), en groepen van zieltjes stemmen ronselende politiekers. En het moet gezegd: een politieker in levende lijven straal negeren als hij u aankijkt is zooooo veel bevredigender dan dat met de posters doen!

Genk-Anderlecht (3)

Genk-Anderlecht (2)

Genk-Anderlecht (1)

De kleerkast

De T-shirt afdeling van mijn kleerkast puilde uit. Niet een beetje, maar zo erg dat de inhoud spontaan nieuwe afdelingen begon te bouwen en al een vakbondsafgevaardigde verkozen had. Hoog tijd om in te grijpen dus.

Een paar naamloze t-shirts gingen er makkelijk uit: stikversleten, veel te groot, onder de verf … geen probleem. Maar waaruit bleek zowat 75% te bestaan? Memorabilia. En dat je Memorabilia niet zomaar weggooit is erg duidelijk als je naar de jaartallen kijkt die sommige van die dingen vertonen. Je kan ze zelfs makkelijk in groepen onderverdelen. De eerste is erg voor de hand liggend als je me een beetje kent:

Cure t-shirts dus. De oudste, helemaal links, dateert van – I kid you not – de jaren ‘80. Oerlelijk, maar ach, het was mijn allereerste… Nog in het rijtje: t-shirts gekocht op optredens in 1996, 1998 en eentje van hun allereerste website, dat moet ook ergens in 1996 geweest zijn.

Van websites gesproken: met mijn aller- aller- aller- eerste website heb ik ooit een prijsje gewonnen, namelijk deze T-shirt van PING. Zegt PING je niets? Wel, het was de opvolger van Tornado, de allereerste firma die ons met het internet verbond. PING werd later ook weer overgenomen, enzoverder enzovoort ;-) De t-shirt zelf was veel te groot om aan te doen, maar ik was zo fier als een gieter meneer :-)

En daaruit groeide mijn liefde voor het internet meneer, en ik ben nog altijd heel blij dat ik bij Men@Work mocht beginnen, in 2000. Dus wie ben ik om deze leuke t-shirt weg te doen? Ook al heb ik ook nog een fleece met hetzelfde logo, en een dito sjaal?

En met welke programma’s maakten we dingen voor dat internet? Met die van Macromedia natuurlijk!

  

Hebben we dan alles gehad? Euh … neen, bijlange niet! Laten we er ook de liefde bijhalen:

wat dacht je van dit aandenken aan de dag dat Dee en ik voor het eerst met elkaar gepraat hebben? :-)

Zaten ook nog in de kast: reis souvernirs: t-shirt gekocht op onze huwelijksreis in ‘96, t-shirts gekocht op uitstapjes naar Praag, Barcelona, en uiteraard Griekenland. T-shirts van in de tijd dat mijn zus en ik nog geregeld in Lille verbleven, gekocht in een belachelijk goedkope chaotische winkel die ik mij nog helemaal voor ogen kan halen.

En van Dee gesproken, het rijtje t-shirts dat ik ooit via hem gekregen heb is ook om U tegen te zeggen. Gaande van een hoop T-shirts van radio NRJ zelf (door mezelf ontworpen dan ook nog eens), over een hoop T-shirts van muziekgroepen dankzij zijn job als Music Director aldaar, tot T-shirts van events waar hij ooit gewerkt heeft. Formule 1, Francorchamps 1998 meneer? In mijn kleerkast.

En kijk, tot mijn verbazing heb ik zelfs nog een t-shirt teruggevonden dat deel uitmaakte van mijn ‘uniform’ toen ik begin jaren ‘90 vakantiewerk deed in Hengelhoef! Die is zo zacht dat ik hem wel kan bewaren als ‘slaap-t-shirt’, niet?

 

 

 

Plaats maken in de kleerkast? Misschien moeten we de logeerkamer toch maar verbouwen en er een dressing van maken :-)

 

De kleerkast: deel 2

Je vindt bovenstaande al erg? WACHT maar. Het ergste moet nog komen! Ik ga nu bewijzen dat ik het niet van een vreemde heb, zo t-shirts niet kunnen weggooien. Want wàt kreeg ik, pakweg 2 jaar geleden van mijn eigen moeder? Dit:

 

 

 

 

 

 

Ik zal het even verduidelijken door ze boven op mijn eerste foto album te leggen:

Jaartallen? onderste foto: 1978. bovenste foto: 1975.
No comments ;-)

Back alive!

Hèhè, eindelijk weer onder de levenden! Je zou denken dat ik stralend uitgerust zou zijn na een weekje vakantie, maar niets was minder waar. Het enige waar ik zondag nog aan kon denken als ik even mijn ogen opentrok, was ‘adem in, adem uit, adem in, adem uit’ :-)

De oorzaak van de uitputting was niet alleen de leeftijd ;-), maar 2 zware dagen / nachten. Vrijdagavond / zaterdagnacht reizen, om half 5 ‘s ochtends in bed. Zaterdag om 18u stonden we al te kijken naar 2 glunderende gezichten van een gelukkig bruidspaar. Dat was zo mooi om te zien dat we er naar zijn blijven kijken tot alweer half 5 ‘s ochtends. Heb me geweldig goed geamuseerd, en bezit nu genoeg beeldmateriaal om de bruidegom nog jaren te chanteren :-).

Aangekomen in het hotel na de bruiloft, zagen we een echt overheerlijk bed, waar ik me niet snel genoeg in kon laten wegglijden… het meest zalige bed in jaaaaren gewoon. Tot … Dee na een paar minuten tegen de hoofdsteun van het bed begon te tikken, gevolgd door het zoeken naar andere oplossingen om van het vervelende gezoem veroorzaakt door de ingebouwde wekker af te geraken, zoals daar zijn: op alle knopjes duwen (helpt niets, de houten afkasting trilde), een flessenopener in een opening van de afkasting wrikken (wat enkel de toon van het geluid verhoogde), de toegangskaart verwijderen uit zijn houder (schakelt normaal de electriciteit van de kamer uit, maar niet in dit hotel), op zoek gaan naar een schakelkastje (niet te vinden), en …. de nachtwaker uit zijn bed bellen. Die laatste kwam Faulty Towers gewijs in pyjama en badjas ter hulp, maar kon het euvel ook niet verhelpen. Gelukkig waren er bij mij toch nog 2 hersencellen actief, net genoeg om, nadat het licht éindelijk uit was, met bijna mijn laatste adem te fluisteren: “en als ge u nu eens omdraait, zodat uw hoofd ligt waar nu uw voeten liggen?”  Pfew, eindelijk rust.

Ondertussen…

heb ik al serieus wat uren slaap ingehaald, en draait het wasmachine op volle toeren. Letterlijk. Telkens het begint te zwieren, lijkt het alsof er een Boeing 737 opstijgt in de wasplaats. En er zit geen programma in om de bestemming vast te leggen :-s

Voor de vakantie had ik al heel wat onderwerpen met bijbehorende foto’s klaarliggen voor deze blog, maar geen tijd om het ook te doen. Dus misschien binnenkort eindelijk terug wat meer berichten hier. Maar eerst het vakantie verslag nog wat bij aanvullen met foto’s … en nog een paar duizend foto’s van afgelopen & dit jaar sorteren :-s

Mmmm

 

Laatste keer eten, dan auto in, vliegtuig op :-(
Nog even herhalen dat je bij Sofia in Mochlos de beste Mousaka van heel de wereld kan eten :-)

eindelijk Grieks weer :-)

En meer belgisch weer …

Deze namiddag zou het normaal gezien gaan opklaren… fingers crossed.
Seffens gaan we moeke en papa in een hoger gelegen dorp afzetten zodat ze naar beneden kunnen wandelen. Zij liever dan wij ;-)

Belgisch weer

Nooit eerder meegemaakt in Kreta: de hele dag grijs & regen, het lijkt wel België. Dan maar wat winkelen & overdekte terrasjes doen in Ierapetra. De eerste keer dat we hier meters hoge golven zien opspatten.

Sitia

Dicht bewolkt in Mochlos, gelukkig zon in Sitia.
Terrasjes zijn altijd goed :-)

mmm, koffie

1 van de voordelen van uw ouders mee op vakantie nemen: ze zijn vroeger wakker en hebben zelfs al koffie gekocht als ge zelf pas wakker word :-)