ik dacht: “ik zal die mens nog maar eens trekken, want het zou wel eens de laatste keer geweest kunnen zijn dat ik ‘m gezien heb” …

het is namelijk niet voor niets dat Verhulst er verslagen bijligt.
Man wat een slechte match!
Bij deze nog een dankjewel aan de enthousiaste supporter die kort bij ons zat, het was een waar genoegen! :-D. Gelachen! Nog geen 5 minuten nadat hij zei dat hij liever had dat Charleroi nu nog een goal zou maken zodat ze Hein meteen zouden buitensmijten ipv pas over een weken, viel de beslissende 1-2. Hij stond meteen op, liep naar beneden, klopte op het dak van de dug-out boven Hein zijn hoofd en riep:  ‘Salut hè Hein!’ en verliet het stadion. :-D

+ 3,5 kg! Flink hè ;-) Nu vallen er allicht wat mensen achterover, aangezien ik eindelijk terug op gewicht geraakt was (-12 kg meneer, lang leve de ww :-), maar het was het allemaal waard! Vooral de dagen dat het me echt niet ging overdag was dat lekker eten ‘s avonds zoooo zalig. En ik heb regelmatig gedacht: ‘en wat dan nog, na de vakantie zijn er 2 opties: ofwel gaan mijn amandelen eruit en kan ik 2 weken enkel nog maar door een rietje eten, en in het beste geval moet ik terug diëten, wat ook niet erg is ten opzichte van het alternatief.’

Wat van de 2 het nu gaat worden, wel, dat weet ik nog niet, maar ik heb goede hoop dat het diëten gaat worden :-) Ben na de terugvlucht direct naar de dokter gegaan, ik verwachtte de dag nadien weer zo ziek als een hond te zijn, maar dat was niet geval! Jippie! Mijn amandelen zijn nog altijd opgezwollen en doen me bijgevolg pijn, maar ik had geen acute ontsteking meer zei de dokter, en het ziekgevoel is weggebleven tot nu toe. Sweet! Ben nog niet echt fit te noemen, maar alleszins veel beter!

Misschien was het Kretenzische middel tegen keelontsteking dan toch het enige echte werkende? Een vriend vertelde me dat hij zo aan het trekken van zijn amandelen ontsnapt was, 20 jaar geleden: nà de antibiotica kuur, iedere dag ‘s morgens (voor ge iets eet of drinkt) en ‘s avonds gorgelen met een dik half glas water, daarin een koffielepel zout en het sap van 1 citroen. 3 minuten gorgelen telkens, en dat een maand lang blijven volhouden. Ik ben daar in Kreta mee begonnen, aangezien ik toch niks anders kon doen, en die maand zal ik volmaken. Of het gaat volstaan om mijn amandelen te redden weet ik niet, heb nog altijd pijnstillers nodig, maar het gaat de goede kant uit :-)
En die kilo’s? Wel, er zijn er al 2 weer verdwenen :-))

in Sfaka, ter ere van onze 13de huwelijksverjaardag. Of zou het toch gewoon het jaarlijkse dorpsfeest geweest zijn? ;-))

… om druiven te plukken, ahum. Vanochtend om 7u vertrokken de mannen de bergen in, zonder mij dit jaar (ziek druiven gaan plukken lukt niet). Maar toen ik rond 9u30 opnieuw wakker werd, waren ze alweer terug. In onweersbuien kan een mens geen druiven plukken, zeker niet als de wolken ongeveer op uw hoogte hangen. Hier beneden kwam de grootste bui een paar uren later (bovenstaande foto is om 15u genomen), toen zaten we al een paar uren zonder stroom. Gelukkig was Stereï vroeg aan het eten begonnen ;-)

Het ergste hebben we nu wel gehad, het regent nog altijd maar zachtjes nu; vlak na de ergste regen had de zee een heel andere kleur:

en als het geregend heeft, komt het eten hier zomaar buiten wandelen :

En toch had ik liever op het strand een dutje gedaan… αχ, τι να κάνομαι

Teveel bewolking alweer voor dit koulijderke om op het strand te gaan liggen dutten.
Het weer is ons niet erg goed gezind dit jaar :( Gelukkig was het vorige week wel schitterend, zoals het hoort in september.

Iedere keer dat ik een mail of sms’je krijg van iemand van mijn familie eindigt die op dezelfde, heel goedbedoelde zin: “ge rust toch genoeg hè?” Bij deze een laatste keer voor iedereen: JA. zucht. Ik rust veel meer dan me lief is. En neen, mijn keel wil NIET beteren.
Voor niet ingewijden: ik heb ondertussen al bijna 2 maanden een keelontsteking, en de stand voor alle middelen die ik al geprobeerd heb versus de streptokokken in mijn keel, leest zoals de voetbal uitslagen van de Rode Duivels. Waarbij mijn (en de dokters) pogingen tellen voor de Rode Duivels en de streptokokken de tegenstanders zijn, wel te verstaan.
Voila, weten jullie meteen ook waarom ik zo weinig schrijf de laatste tijd. En nu ga ik nog wat van het zalige uitzicht genieten hier :)

Neen meneer de belastingsinspecteur, dit is geen eigendom van ons :-) maar de eigenaars zijn zo’n lieve mensen dat we hier ons ongelofelijk thuis voelen. It’s good to be back.

Tot zover de samenvatting van een paar dagen Agia Galini: slapen, eten, slapen, eten, slapen, eten, slapen, eten, drinken, slapen. Het eten was fantastisch lekker, het slapen erg noodzakelijk. Stomme keelontsteking :( Maar toch waren het zalige dagen :)