Mensen die me goed kennen zeggen wel eens: door de dag is ze in het zonnetje in huis, maar ’s morgens! rampen! Dus ja, ik héb een ochtendhumeur. Maar vandaag ben ik mijn meerdere tegengenkomen!
Deze morgen aan de geldautomaat stond er een man voor mij, heel keurig uitgedost in pak met lange mantel erover, toen hij klaar was kruiste onze blikken en lachte ik vriendelijk naar hem. “Lach niet met mij. Het is met uw eigen miserie dat ge lacht, mens!”
Gelukkig was het voor mij ook nog vroeg, en was hij bijgevolg al vér weg toen mijne frank viel: gelàchen dat ik heb! :-)

(Voor mensen die niet vertrouwd zijn met een ochtendhumeur: ge voelt u dan zooo slecht in uw vel dat ge niet eens kunt verdragen dat er nog maar iemand naar u kijkt, al is het maar een onschuldige vluchtige blik, het voelt aan alsof ze u van kop tot teen staat te keuren terwijl ge uzelf op dat moment zo allendig voelt dat ge in de grond wilt kruipen.
Het spreekt vanzelf dat je mensen die daar aan lijden compleet moet negeren (en liefst helemaal alleen laten) tot ze de nodige koffie binnen hebben. Spreek ze vooral niet aan, en stel zéker geen vragen!)
Zelf heb ik nog nooit een compleet vreemde de volledige lading gegeven. Ik hoop dat meneer zich ondertussen terug lekker in zijn vel voelt :)

Share/Bookmark