ANV

Mensen die me goed kennen zeggen wel eens: door de dag is ze in het zonnetje in huis, maar ’s morgens! rampen! Dus ja, ik héb een ochtendhumeur. Maar vandaag ben ik mijn meerdere tegengenkomen!
Deze morgen aan de geldautomaat stond er een man voor mij, heel keurig uitgedost in pak met lange mantel erover, toen hij klaar was kruiste onze blikken en lachte ik vriendelijk naar hem. “Lach niet met mij. Het is met uw eigen miserie dat ge lacht, mens!”
Gelukkig was het voor mij ook nog vroeg, en was hij bijgevolg al vér weg toen mijne frank viel: gelàchen dat ik heb!

(Voor mensen die niet vertrouwd zijn met een ochtendhumeur: ge voelt u dan zooo slecht in uw vel dat ge niet eens kunt verdragen dat er nog maar iemand naar u kijkt, al is het maar een onschuldige vluchtige blik, het voelt aan alsof ze u van kop tot teen staat te keuren terwijl ge uzelf op dat moment zo allendig voelt dat ge in de grond wilt kruipen.
Het spreekt vanzelf dat je mensen die daar aan lijden compleet moet negeren (en liefst helemaal alleen laten) tot ze de nodige koffie binnen hebben. Spreek ze vooral niet aan, en stel zéker geen vragen!)
Zelf heb ik nog nooit een compleet vreemde de volledige lading gegeven. Ik hoop dat meneer zich ondertussen terug lekker in zijn vel voelt

Voor degenen die het nieuws gemist zouden hebben:
ZA 11 – 18 – 25 oktober 2008
ZO 12 – 19 – 26 oktober 2008
VAN 14 UUR TOT 17 UUR
kan je een tentoonstelling van mijn schilderijen bezoeken in het Kerkje van Laak,
dat ligt in de allerbeste straat van Houthalen, zij het aan de verkeerde kant van de Herebaan-Oost Oftewel: het ligt in de Kleine Heresteeg, alwaar ik mijn eerste pasjes gezet heb enzo

Uitgenodigd worden op de opening? Mailtje naar mij sturen
(zonder adres krijg je een e-mail uitnodiging, mét adres een gedrukt exemplaar)

Ik was deze week wanhopig op zoek naar mijn zwart leren jasje, dat ik een paar jaren geleden in Athene van mijn ventje cadeau gekregen heb op mijn verjaardag. Nu heb ik wel meer last van het ‘verstrooide professor syndroom’, mijn kwijt geraakte gsm durft wel eens op de wc liggen rinkelen, het brood durft zich wel eens in de koelkast te verstoppen en de choco in de broodtrommel. Maar mijn jas was écht nergens te vinden, niet eens in de wasmand. Iédereen heb ik opgebeld, maar neen, het was niet in het ziekenhuis, niet bij mijn ouders, niet bij de huisdokter, niet bij de kapper, niet bij de allergoloog… en ik wist zéker dat ik het niet mee op vakantie had genomen. Waar-o-waar kon mijn jas dan gebleven zijn? In de Ardennen gebleven na het familieweekend? Yup! Dus vandaag even over en weer naar de Ardennen gereden, jasje terug thuis: hoera!

zoals ze zeggen. Bijna geen rimpeltje op de zee te bespeuren, zo kalm. Zàlig om te zwemmen!

vroeg opstaan om mee de druiven te gaan oogsten. Een mens moet iéts doen om zeker te zijn dat er raki gestookt kan worden

zo zalig dat ik niet ga verklappen waar het is

bij onze vrienden aankomen, is altijd thuis komen.