ANV

view this picture on my Proximus Moblog

Oxi, dit is niet in griekenland, en oxi, dat is de reden van dit feest
meer over ‘oxi dag’

view this picture on my Proximus Moblog

view this picture on my Proximus Moblog

view this picture on my Proximus Moblog

view this picture on my Proximus Moblog

view this picture on my Proximus Moblog

Al een halve Haleluja! De professor zegt dat ik enkel pijn heb, er valt niets nieuws te bespeuren in mijn oog! Ben nog een beetje voorzichtig in mijn vreugde omdat het wel meer gebeurt dat als je heel snel op onderzoek gaat er nog niets te zien is, en het is nog maar dag 2 vandaag.. Maar ik heb vandaag wel minder pijn dan gisteren, dus het is mogelijk dat het vals alarm was: dat ik dàt nog mag meemaken

Ik geef het toe: ik word op geen enkele manier graag wakker, maar hoe ik vannochtend rond half 5 wakker werd is wel 1 van mijn minst favoriete manieren: stekende pijn in mijn oog. Ben een dikke 3 weken geleden eindelijk eens een klein beetje mogen minderen met de medicatie (van 3x per dag FML naar 2x, BVDU nog steeds 6x per dag)omdat alles stabiel was, en hier gaan we weer. Heb de afgelopen dagen platgelegen met buikgriep, en ik heb weer prijs. Fijn dat ze in het ziekenhuis van Leuven altijd klaar staan voor mij: net gebeld en morgenvroeg word ik er alweer verwacht.

Kan ik me weer gaan ergeren aan de mensen rond mij die hun opjagen dat het ‘zo lang’ duurt: die weten écht wel niet waar ze het over hebben. De wachttijden voor de consultaties zijn de laatste jaren enorm verbeterd ten opzichte van vroeger, vooral als je een ’spoedgeval’ bent zoals ik meestal. De allereerste keer, in augustus ‘96, hebben we daar van 9u ’s morgens tot 14u in de namiddag zitten te wachten tot we eindelijk bij een assistent terecht konden. Dan werd het weer wachten op de professor, moesten er foto’s genomen worden, weer wachten op de professor omdat die een spuit in mijn oog moest zetten, … Kijk, dàt was lang wachten. En weet je wat? Het was het meer dan waard! Voor dat ik bij professor Maudgal terechtkwam, zag ik helemaal niets meer uit mijn linkeroog. 2 weken nadien kon ik terug de krantenkoppen lezen. Voor professor Maudgal mij hielp, zat ik bij een andere oogarts, die me 2 weken opsloot in een ziekenhuis, mij mijn geplande huwelijksreis verbood en er sterk over nadacht om ook mijn gepland huwelijk te laten uitstellen. Dankzij de professor ben ik wel op de geplande datum getrouwd, zijn we wel op huwelijksreis mogen gaan, en zie ik nog iéts uit mijn linkeroog. Die man verdient wat mij betreft een standbeeld! Mensen toch, wees blij dat hij naar je ogen wil kijken in plaats van te zuchten dat je op hem moet wachten!
Schitterend was wel het koppel zestigers dat de vorige keer bij ons zat: ‘ja maar, wij komen hier al 2 jaar hoor!’. ‘Oh, ik al 11 jaar’. Goed dat ze de professor nog moesten zien zodat die hun oogbollen terug kon plaatsen

view this picture on my Proximus Moblog

Onder het motto beter laat dan nooit:
woensdag in Brussel naar het Adobe Seminar Beyond Bounderies geweest.
In tegenstelling tot de productvoorstelling in het voorjaar, was dit wel zeer de moeite. Dat ik al lang geen tijd meer gehad heb om al de nieuwe ontwikkelingen op Adobe Labs te lezen, zal er ook wel iets mee te maken hebben

view this picture on my Proximus Moblog