|
Recensies door:
Gerlinde Gilissen, 2008
Fons De Bleser, 1998
E. Boon, 1994
E. Boon, 1993
persartikels (pdf)
Mei 28, 1998
Met de hulp van The Cure
(Het Belang Van Limburg)
Mei 28, 1998
Ef toont mystiek en dynamiek
(Het Laatste Nieuws)
Januari, 1997
Abstracte olieverven van An Vanderlinden
(De Weekkrant)
Maart 13, 1996
'Vijf van bij ons' in Museum Tysmans te Houthalen
(De Weekkrant)
September 6, 1995
De hele wereld is geel
Het Belang Van Limburg)
November, 1993
Voor An Vanderlinden is "zwart niet zwart"
(De Weekkrant ) | |
An Vanderlinden
recensie door: E. Boon, 1994
Als beloftevol talent houdt An Vanderlinden volop van compromisloze kleuren in haar olieverfschilderijen en dan liefst in gitzwart met toetsen van, bij voorkeur, blauw.
Blauw gebruikt An Vanderlinden graag tussendoor, ter verademing en om even tijd te geven aan de contemplatieve, het mysterieuze, het mystieke, als een nadenkende overgang, als een overvloeiing of overbrugging. Magische effecten bekomt ze met vrank rood en lichtend geel. Het is allemaal vlot, plastisch, speels en treffend gebruikt. Vorm, kleur en het plaatsen van accenten wekken een atmosfeer en maken er een boeiend geheel van dat zich manifesteert als vorm iets mee te delen, zonder iets op te dringen.
In haar werk uit An Vanderlinden zichzelf, maakt ze haar eigen persoonlijkheid en haar eigen visie aan anderen duidelijk.
Hoe ze hierbij te werk gaat, hoe ze haar gedachten interpreteert, verwerkt en uitvoert, legt ze zelf vrijmoedig uit:
"In mijn werk probeer ik een sfeer te creëren die de toeschouwer confronteert met, en aanzet tot nadenken over mijn en zijn eigen levensvisie. Hierbij wil ik de nadruk leggen op de mystiek en op het positieve van zwart. Mijn werk is volledig non-figuratief. Dat wil zeggen dat er geen figuratie in aanwezig is en ik dus ook niet vanuit de figuratie vertrek."
Alhoewel een persoonlijke benadering steeds subjectief is en ieder op zijn eigen manier reageert, komt het jongste werk van An Vanderlinden steeds dynamisch en temperamentvol over. Het toevoegen van persoonlijke codes zoals kruis, driehoek of raster dat het felle geel laat doorschemeren, is iets nieuws. De cirkel duikt ook op maar is gebroken of zit ergens verscholen in het werk. De trefkracht die uit dit alles straalt is vooral gericht op het raffinement van de kleuren die zij gebruikt en dat is soms onthutsend te noemen.
Haar overwegingen zijn ook in versvorm te lezen waarin An Vanderlinden bewijst dat ze met de pen even bedreven is als met kwast en verf:
Toen een cirkel
nog een cirkel was
en een cirkel
oneindig bleef
toen een geheel
nog een geheel was
en een geheel
heel bleef
toen zwart geen zwart was
maar een oneindig mysterie
toen ogen kon konden kijken
en kijken
nog synoniem was voor zien
toen was ik
voor eeuwig roodkapje
Maar wat is oneindig?
Ogen die kunnen zien
kunnen niet meer kijken
en het zwarte geheel spat uiteen
in al zijn kleuren
het restje zwart
dat nog overeind blijft...
is nog veel minder zwart
dan toen een cirkel
nog oneindig was.
Als dagonderwijs volgde An Vanderlinden de afdeling Schilderkunst aan het Provinciaal Hoger Instituut voor kunstonderwijs in Hasselt en behaalde er in 1991 met onderscheiding het einddiploma. Ze volgde ook cursussen aan het Nationaal Hoger Instituut voor Schone Kunsten te Antwerpen.
Vanaf 1989 stel ze tentoon in groep. In 1992 kreeg ze een individuele tentoonstelling in Hasselt. In 1994 had zij een tentoonstelling in Casino Costa Blanca - Galeria Sala Stephan te Villa Joyosa Alicante en tot eind augustus van dit jaar zag men haar werk in 'den Artiest' in Oostende in een selectie van de VZW De Nederlanden en de Hispanidad, een internationale Kunst- en Kultuurkring die in maart 1992 in Valencia en Antwerpen werd opgericht ter bevordering van de vriendschap tussen de Europese landen.
E. Boon, 1994 |
