|
Recensies door:
Gerlinde Gilissen, 2008
Fons De Bleser, 1998
E. Boon, 1994
E. Boon, 1993
persartikels (pdf)
Mei 28, 1998
Met de hulp van The Cure
(Het Belang Van Limburg)
Mei 28, 1998
Ef toont mystiek en dynamiek
(Het Laatste Nieuws)
Januari, 1997
Abstracte olieverven van An Vanderlinden
(De Weekkrant)
Maart 13, 1996
'Vijf van bij ons' in Museum Tysmans te Houthalen
(De Weekkrant)
September 6, 1995
De hele wereld is geel
Het Belang Van Limburg)
November, 1993
Voor An Vanderlinden is "zwart niet zwart"
(De Weekkrant ) | |
An Vanderlinden
recensie door: E. Boon, 1993
Als beloftevol talent houdt An Vanderlinden volop van compromisloze kleuren in olieverfuitvoeringen en dan liefst in gitzwart met toetsen van, bij voorkeur, blauw.
Blauw gebruikt An Vanderlinden graag tussendoor, ter verademing en om even tijd te geven voor het contemplatieve, het mysterieuze, het mystieke, als een nadenkende overgang, als een overvloeiing of overbrugging. Magische effecten bekomt ze met vrank rood en lichtend geel. Het is allemaal vlot, plastisch, speels en treffend gebruikt.
Vorm, kleur en het plaatsen van accenten wekken een atmosfeer en maken een boeiend geheel dat zich manifesteert als vorm iets mee te delen, zonder iets op te dringen.
In haar werk uit An Vanderlinden zichzelf, maakt ze haar eigen persoonlijkheid en haar eigen visie aan anderen duidelijk.
Hoe ze hierbij te werk gaat, hoe ze haar gedachten interpreteert, verwerkt en uitvoert, legt ze zelf vrijmoedig uit:
"In mijn werk probeer ik een sfeer te creëren die de toeschouwer confronteert met, en aanzet tot nadenken over mijn en zijn eigen levensvisie. Hierbij wil ik de nadruk leggen op de mystiek en op het positieve van zwart. Mijn werk is volledig non-figuratief. Dat wil zeggen dat er geen figuratie in aanwezig is en ik dus ook niet vanuit de figuratie vertrek. Ik begin steeds met kleuren die ik dan, meestal volledig, met zwart bedek. Op sommige plaatsen haal ik het zwart weer weg zodat de onderliggende kleuren zichtbaar worden. Op andere plaatsen bewerk ik het zwart zo dat het lichter lijkt dan identiek zwart dat op een andere manier aangebracht werd. Zo wordt het zwart soms lichter dan de kleuren die eronder zitten"
Zwart is niet 'zwart' is een overweging in versvorm waarin An Vanderlinden bewijst dat ze met de pen even bedreven is als met kwast en verf:
Zwart is niet "Zwart"
Ik weet het wel
de meeste mensen denken:
zwart is dood
zwart is angstaanjagend
zwart is het einde
zwart is negatief.
Maar is zwart negatief?
Wat is negatief?
Is negatief negatief?
Is negatief niet positief door zijn intensiteit?
Word je door zwart te beleven,
te doorleven, niet een bewuster,
gevoeliger, positiever mens?
Is zwart dood?
Wat is dood?
Is dood dood?
Is zwart het einde?
Wat is het einde?
Is het einde een einde
of is einde een begin?
Is zwart het ontbreken van licht?
Slorpt zwart niet alle licht op?
Betekent dat dan niet dat zwart alle licht in zich draagt?
Zwart is verborgen licht.
Zwart is mysterie.
Het licht in zwart moet je zoeken.
Hoe dieper je graaft
hoe meer licht je ontdekt
hoe intenser je leeft
hoe meer mens je wordt
hoe meer je beleeft.
Zwart is leven.
Zwart is het leven in het leven.
Zwart is het leven achter het leven en met het leven.
Zwart is een oneindige mogelijkheid.
Zwart is een kans die je krijgt.
Ik ervaar zwart als een totaliteit.
An Vanderlinden, 1991
Als dagonderwijs volgde An Vanderlinden de afdeling Schilderkunst aan het Provinciaal Hoger Instituut voor kunstonderwijs in Hasselt en behaalde er in 1991 met onderscheiding het einddiploma. Ze volgde ook cursussen aan het Nationaal Hoger Instituut voor Schone Kunsten te Antwerpen.
E. Boon, 1993 |
